Çanakkale’de, 1915 yılının baharında, kanla yoğrulmuş imanla beslenmiş, gözyaşı ile sulanmış, bir destan yazıldı. 1915’in Mart’ında Çanakkale Boğazını kuşatır devler. Batı yakamın  toprakları hazan olmuş,  gökyüzünü kara bulutlar kaplamış, insanımın umutları  bir an sönmüştür. Puslu dağın ardından  bir güneş doğar; Anadolu’mu aydınlatır.
                Anafartalar’da, Arıburun’da ve Conkbayırı’nda kahramanlıklarıyla destanlar  yaratan  Mustafa Kemal’in  tarihe giriş savaşıdır, Çanakkale        savaşı.
                   Çanakkale savaşı, Batı emperyalist devletlerin acımasız emellerine, eylemlerine ve yöntemlerine karşı; karada ve denizde kazanılan en kanlı savunma savaşımızdır. Türklerin yurt severliğinin, kahramanlığının direnişin destanlaştığı ve tarihe altın harflere yazıldığı bir zaferdir.  Hiçbir zafere çiçekli yollardan gidilmez. Zaferin büyüklüğü savaşın çetinliği ile ölçülür .Çanakkale Savaşı 1.dünya Savaşının en kanlı en zorlu olanıdır. 1915’te  sınırlarımıza dayanan, yüreklerimizi dağlayan topraklarımızı kanla sulayan , kanın ve gözyaşının dereler gibi aktığı 250 bin insanımızı yok eden nice ocakları söndüren  bir savaş, bir yıl sürmüştür.
                   Savaş ve Çanakkale’yi yan yana getirmeyi hiç istemiyorum  ama  bir gerçek var. İzlerin hiçbir zaman yok edilemeyeceği devler muharebesinde var olma mücadelesi veren şan ve şerefini tarihe altın harflerle yazdıran  Mehmetçiğimin zaferi.
                   Her savaş yıkıcıdır, yok edicidir. Barış tohumlarının hasada  dönüştürülmemesidir. Acıların harmanlandığı yalazların kavurduğu insanlığın kör olduğu  sahnelerdir. Dayanılmazın yaşandığı, nice yiğitlerin, nice dehaların, nice umutların yok olduğu; insanlık ayıbı bir eylemdir. İnsanın insana düşmanlığıdır.
                   Çanakkale’de biz bunun tersini ispatladık . Aynı cephede karşı karşıya savaşan sonrada yüreğini ,sevgisini düşmana açan, kucağında  hastaneye taşıyarak, mataradaki suyunu paylaşarak, yaralarını sararak, komutanlarına el uzatarak.. Şehitlerimizi onlarla koyun koyuna yatırarak; Batı medeniyetine  unutulan insanlığı sunduk.
                  İçimiz acımadan, yüreğimizin bir yerleri kanamadan  bu sayfayı açmak mümkün mü?... Dileğim, insanlığın hak ettiği yaşamı insanca yaşaması; bir daha bu sahnelerin yaşanmaması.   91 yıl önce çekilen bu  acıların insanlığa ders olması...

                                                                 Samiye SEZEN –SAYIN                                                                            BURSA 17/03/2006