Masmavi denizle,mavi gökyüzünün birleştiği yerde, nar kırmızı güneşin doğuşunu gördünüz mü?Sabahın alaca karanlığında iki maviyi birbirinden ayırırcasına. Kucağınıza alırcasına, uzansanız tutarcasına, avuçlarınıza güneş doğsa, yüreğinizi yırtarcasına, içinizi acıtarak,  ağlar mısınız? Ne martıların telaşlı bağırışları ,ne de sokaklardaki insan sesleri.Şehir ölüm sessizliğinde, gün doğarken kentimin ıslak kaldırımlarına içim rahata kavuşur, herkes ekmeğinin peşinde. Gün ortasına gelirken güneş, serili beyaz örtü üzerine vurduğunda , hani avizelere vuran ışığın ışıltıları gibi ışıl ışıl olur ya kar,  ben ağlarım. Lapa lapa yağan kar altında kuşlar yayılır etrafa, bir dilim rızık uğruna ,bülbüllere küsmüş tomurcuk kırmızı gül üstünde kar var. Tepelerin başında şapka giymiş gibi duran karlar. Beyaz örtü doğayı kaplayan kardelen gibidir. Dereler daha çoşkun akar, güvercinler tek sıra olmuştur telefon tellerinde. Eğer böyle anlarda ağlamak geliyorsa içinizden,ağla ağlayabildiğin kadar. Ayıp değildir, duygu selidir. Birde acılara ağlarsın, yakınını kaybettiğinde, sevdiklerini kaybettiğinde, için acır derinden. Hiç görmeyeceksin, oysa çok özleyeceksin, seni görmek istiyorum deme şansın yok o zamanda çok ağlarsın ama,  bu güzelliklere ağlamak gibi değildir. Canını yakar alev kor olursun. Komşu kızı Ayşe evleniyor, çalar söylersin, kına yakılıyorken "yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar" diye türküye başladığında burkulursun, içinden birşeyler kopup gider, boşanan gözyaşlarını tutamazsın.

            Ağlamak utanılacak birşey değildir. Nedensiz ağlayamazsın istesende, önemli olan güzelliklere ağlamaktır, sevince, mutluluğa hadi ne duruyorsunuz içinizden geldiği gibi katılın bana birlikte ağlayalım.
                                                                                                      F.HAMZAÇEBİ