Akşamın hüznü içime çöktüğünde, ufukta beliren kızıl bir çarşaf gerildi denizin üzerine. Ayaklarım beni geniş yürüyüş yolunun kocaman ağaçları altına götürdü sessizce. Yürüdüm uzun uzun, ne sert bir tokat gibi yüzümde patlayan rüzgar, ne de arabaların uzun farları akşamın hüznünü geri döndürmedi. Fümeden bozma bir ağıt yayıldı kente, yetim bir hüzün anadan üryan bir yalnızlık, ahhh akşamlar......

          Bir arabanın tutmayan frenleri gibi akşamlar dolu dizgin geceye götürüyordu bizi. Gün be gün sisli, koyu gri gecelere,

zaman zaman parlayan yıldızlı gecelere, hangisi olursa olsun geceler kapalıydı gerçeğe, örtüyordu üstünü kalın bir yorgan gibi kötülüklerin. Oysa loş bir lambadır akşamlar, ıslak kirpiklerin cama düşen gölgesidir. Ilık bir gözyaşıdır yanağımızdan süzülüp buz gibi karların üstünde intihar eden, ahhh akşamların uzayan yolcusu geceler... İçinde kahkaha yok, karanlık çok! karanlık, özleyiş var terkediş var. Ellerimizdi gökkuşağını renklere bürüyen, çatılmış kaşlarımızdı gecenin ahengine isyan. İlle de ufuksuz, uykusuz şafaklarda yarına nöbet beklemek mi ? gerekiyor. Yaşanmamış baharlar, tadılmamış zamanlar, ayaz kış hüzünlerim. Sabahı hiç olmayacak sandığım karanlık gecelerim hala terk etmiyorsa beni, şimdi acılar biriktiriyorum, kaçak yüreklerin yıkım çalışmalarından.

          F.HAMZAÇEBİ