AH YALNIZLIĞIM

      Hoş geldin sefalar getirdin gönül haneme geç buyur, her zamanki başköşene. Seni en nadide çiçekler gibi ağırlamalıyım. İstersen bir fincan kahveden başlayalım işe. Az şekerli yüreğimin sıcaklığı, süt yerine sohbetimizi ekleyelim.

      Biz seninle neler yaşadık. İhanet hırkasını sırtına geçirmiş ne dost yüzler tanıdık. Duygu simsarlarının elinde saf duygularımızın satıldığına şahit olduk. Yüreğimizin en ince yerinden vuruluşumuzda, içimizin her kanayışında her şeye rağmen bir yerlerde sarıp sarmalayarak büyüttüğümüz sevgiye sarıldık. İnsanların ikinci yüzünü sonradan öğrendiğimizde dönüp te yaralarımızı kendimiz sarmadık mı?

      Şunu hiç öğrenemedik. Yüzümüze vuran yalancı güneşe açtık gönlümüzün çiçek bahçelerini. Oysa hiç düşünemedik, her yalancı baharın ardından zemheri bir ayazın bizi vuracağını. Kaç kez yenik düştük, üşüdük, titredik ıssız sokaklarda itler gibi acı çektik. Ne fırtınalara, ne boralara verdik yüreğimizi kanadık bin acı sözle.

      Biz mi? yanlış öğrendik, bize  öğretmediler mi? Bunca şeye rağmen gönlümüzdeki filizleri hep canlı tuttuk. Tıpkı yüreğimizdeki küçük masum kız gibi, gözleri ufukta ileriye ve umuda yürüyerek.

                                                                            F.HAMZAÇEBİ