| |
AYRILIK
Ne zaman sevdiğim insan gelse gelişinden
çok gidişini düşünürüm. Ne zaman bir yerlere gitsem
sevdiklerimden ayrılıp gelmesi zor gelir.
Ayrılık, yarımların acısını bırakır ömrümün
bir vaktine. Gecenin karanlığı ile gelen bir sızı,
göçmen kuşların kanadına takılan sevinç, sert esen
rüzgarın savurganlığı, sonsuz dokunuştur ayrılık.
Hiç bir bencillik kıyılarına uğranılmadan yanaşılan
limandır.
Buz gibiyim, üşüyor dudaklarım, başım göğsüne
düştü hüzünlü yılların, avuç dolusu kimsesizlik
yağıyor üstüme... Giden dönmeyecek gibi geliyor
insana, yıllar sonra görüşsen de bir boşluk var
arada, sanki ipler kopuyor zamanla. Oysa senin
yanındaysa daha çok sarılıyorsun ona,
yapamadıklarını yapmak adına, maziyi anmak ,geleceği
yaşamak adına. Neden? ayrılık ,aman ayrılık adına
türküler yazılan yaman ayrılık.... Her veda çıktığı
kapıyı kapatmaz, arkasına bakmadan gider. Arkaya
bakmanın bıraktığı yıkıntıyı görmenin anılarında
silinmeyen bir acının resmini çizeceğini bilir. Oysa
her veda şunu hep unutur, her gelen gibi her aşkta
bir veda kapısından girer. Hiç bir yıkımın hassalığa
ihtiyacı yoktur, onda ayrıntı da yoktur.
Ahhh!... ayrılık baktığım denizlerin
görünmeyen ufku kadar sonsuz, sahipsiz teknelerin
sürüklendiği suyu kadar kaderimsin. Böldüğüm
bir dilim ekmekteki alın terimsin. Bedenim kalsa da
bu diyarda ruhumu savurdu ayrılık ardı sıra....
F.HAMZAÇEBİ
|
|
