BABAMA  

       Bana bir masal anlat baba... İçinde denizle balık, yağmurla kar olsun... Anlatırken tut elimi sıkıca uykuya dalıp git semde bırakma.  Senin yanında güvendeyim, huzurluyum baba. Kardeşimle elimden tutup okula gidişim dün gibi. Seni öyle büyüttüm ki içimde erişilmez başı karlı dağlar gibisin arkamda. Arkadaşım, dostum, sırdaşım her şeyim oldun hayatta.

       Hep gurur duydun bizimle, okuldan çağırdıklarında gelmezdin toplantılara. İçten içe üzülürdüm. Herkesin babası geliyor da benim babam gelmiyor diye. Nerden bilirdim, attığımız her adımdan haberin olduğunu. Düştüğümde kaldıran sen oldun, haksızlığa karşı durmayı öğrettin. Seninle çıkardık yolculuklara, baba kız gibi değildi bu arkadaşça, dostça. Herkesin bir babası vardır. Sizden önce geldiği dünyadan-muhtemelen- sizden önce giden.Biz kıyısında dururuz o nehrin. Birgün nehir kuruyunca farkederiz, akıp giden suyun altındaki inişleri, çıkışları, sevinçleri, kederleri...yaşanmış yaşanmamış... Nehir kuruyunca saat durunca... Her baba dedeyle torun arasında bir yerde durur,hep hayatın ortasındadır yeri.Birşeyleri devralır, bir şeyleri bırakır kalanlara... genleri ve soyları...Çok az insan için mal mülktür bıraktığı. Pek çok insan için korkaklık ve cesaret,yılgınlık ve metanet,  bencillik ve fazilettir.. Sonuçta orta yerde duran babamızın işi zor zenaattir, emanetçilik. Aldığınız gibi bırakmak değildir aslolan. Nehrin dibinde tortular bırakmadan akıp gitmektir, cesarete, metanete ve fazilete doğru. Annelere ilişkin duygular benzeşir birbirine. Oysa baba herkes babasını kendi beyninde, yüreğinde yaratır ve yaşar. O nedenle özeldir babalar. 

      Annemi severim, çok severim ama babama benzerim. Babalar günün kutlu olsun, ellerinden öperim.     

 F.HAMZAÇEBİ