El değmemiş, bakir, bir kenara itilip belki bir gün yaşarız denilen zamanları istiyorum. Kirpiklerimin ucunda hazır-ol da bekleyen gözyaşlarım tutsak kaldı yaşanmamışlıklara... Bir kavşakta verilen hep aynı istikamet kararları kadar basit değil, ilginç, ansızın,beklenmedik ve olağan dışı kararlar almak istiyor canım. Kimselere hesap vermeden, eksik kalan şarkıların nakaratlarını tamamlamak, durduk yere insanlara gülümsemek, kimsenin yapmaya cesaret edemediği bir delilik yapmak.

          Gün ortası durgun göllerde biriken yalnızlığımdan beyaz yelkenliler yapıp, onlarla denize açılmak ve şehir karanlığa büründüğünde hapishaneden firar ediyormuş casına kaçmak geçiyor aklımdan. Kolay değil, sorulara dökmeden, kırmadan, yıpratmadan cevap verebilmek... Kolay olmuyor gri sabahlara uyanıp vazgeçmemek hayattan. Kolay değil kısacık iç burkan, yürek kanatan akşam üstlerini, kızıl gün batımlarını alelade geçiştirivermek. Yeşilin yedi rengini barındıran doğadan, başımı alıp gitmek. Sağanak yağmurun ardından denizin üzerini süsleyen gök kuşağına arkanı dönmek. Kolay olmuyor arkandan bakıpta adınla çağıran arkadaşları tanıdıkları duymamak. Akşam iş çıkışı saatlerinde onlarca kişinin yürüdüğü yolları sensiz bırakmak, nazlı nazlı salınan balıkçı teknelerini selamlamamak.

         Bu kadar güzellikte nefes alamıyorum. Eksik kalıyor bir yanım. yaşadıklarım da yazdıklarım gibi kalbime dokunmalı, ruhum hissetmeli. Yaşanacakları ayrı ayrı tefekkür ederek belkide ruhumun özgür kalmasını istiyorum. Arıtılmış zamanları içmekten sıkıldım.

                                                                                                                 F.HAMZAÇEBİ