Zembereği kurulu bir hayatın ortasından, yollar kapalıyken yayalara ve tüm trafik lambaları şuursuzken. Kaldırımların ortasına atacağım kendimi, her adımda sana yaklaştığımı düşünerek savrulacağım. Evde kimse olmayacak soyunup yatağa atlayacağım, belki birkaç lokma, belki bir iki sigara tellendirip en ağır uykuya yatacağım. Sabah güneş cama dayandığında, dirileceğim. Yalandan gülüp sahte kahkahalar atacağım. Issız odalarda ruhumu soyunacağım. Sana yazacak,  acımı kusarak yeniden mahzenime döneceğim.

     Gel! diyorsun bilmiyorsun ki? bende senin kadar istiyorum, bilmiyorsun ki? ben nasıl yaşıyorum. Hayatın yolu uzun olur, yürünür her mevsim ve her mevsimde ayrı renk acılar birikir küçük avuçlarıma. Bahar son demlerini yaşıyorken, gerçekten yüzyüze gelmediğim seni görebilmek için ellerimde ayrılığın terli hasreti birikir. Gece yanıyor diyorsun... Ateş elimizde, yağı elimizde, yangına kıvılcım olacak çakmak bizde... Eğer kızıyorsan ateşle ve tutuşup yansın duygular. Bırak yansın ki kavrulalım ikimiz de.

     Gözlerimi bulan gözlerini nasıl bırakırım, uzanan elleri görmezlikten gelemem ki. Gel dersem gelemezsin, öykümüzün garip tecellisi görmeden, bilmeden yaşıyoruz. Durulur mevsim, susar gök ve her isyanın altın ben ama sen bilmeden.  Siyahlar beyaza dolanır. Varsay ki, çok terliydik ve soğuk su niyetine içtik hayatı. Ne olursa olsun zamana inat seni seveceğim, geleceğim diyorsam geleceğim. Belki beklenenden geç olacak, yorulacaksın ama unutma geleceğim hala istiyor olursan. İster yağmur yağsın, ister güneş kavursun tenimizi, denizler kızıla boyansın. Yağmur sularının ninnisinde, balıkçı motorlarının makamında sevişmek ve özlemlerimi koynun da uyutmak için. Sabahın ilk ışıkları vururken bedenlerimize, uyuyorken seyrettiğim yüzünü yüzümde unutmak için.

                                                                                                                F.HAMZAÇEBİ