İnsan böyle zamanlarda hep kendi ile yüzleşiyor.. Zor günler geçecek tesellisini yüreğinde hiç eksiltmeden... yaşam karamsar gerçeklerle yaşanıyor gibi görünsede, yürekte umut hiç bitmiyor.. ve her güne yine tebessümle uyanıyorsun. Hele birde güneş yüzünü göstermeye başlayınca pencerende, bu daha da kolay oluyor... Şükür duaların hiç eksilmiyor.. Buna da şükür diyorsun hep.. Beterin beteri vardır.. En değerli hazinenin önce sağlık olduğunu keşfediyorsun bir kez daha.. Yanında sana destek olan ailenin varlığı seni ayakta tutuyor.. Ve dostların manevi gücü kendini ortaya koyuyor... İşte buna defalarca şükrediyorsun.

Yaşamımda yıllardır hep dostluğa önem verdim.. ve hayatıma hep değerli insanlar kattım.. böyle günlerde o dostların ne kadar değerli olduklarını bilsemde; yine keşfetmek beni öyle mutlu ediyorki... Kah bir sıcak ses oluyor telefonda, moral buluyorum.. Kah benimle kadeh kaldırıyor keyifleniyorum.. Kah beni fırçalıyor sana surat asmak hiç yakışmıyor gül diye, kahkaha atıyorum.. Ve cebimde harçlık buluyorum ihtiyacım vardır diye bırakılan.... hem utanıyor, mahçup oluyor ama bir o kadar da duygulanıyorum... Bu kadar yürek zenginliğine sahip dostlarım olduğu için gururlanıyorum..

Birde bu yazılarımı okuyup beni hiç tanımayan nice dostum var..  Benim yaşadıklarımın benzerini yaşamış kimi, yazılarımda bir parça kendini buluyor.. Kimi kötü gün dostu bana iş imkanı arıyor.. Kimide destek veriyor satırlarıyla, emailleriyle... Kendimi hiç yalnız hissetmiyorum... 

Çok fakir günler geçiriyor gibi görünürken yaşamımda aslında ne kadar zengin olduğumu görüyorum... Bu zenginlik öyle güzelki.. Hem tadını çıkarıyor hem şükrediyorum...

Galiba ben her şeye rağmen bu yaşamı çok seviyorum...

Şule AKAR
29.03.2006
Saat: 13:05