Denize vuran dalgalar, coşkun akan ırmaklar gibi inişli çıkışlıdır hayat. Gün olur tüm azametiyele kıyıya vurur, gün olur nazlı bir yelkenli gibi biteviye yol alıp gider.

      Esas hayatın iki kişilik toplulukla başlar, nelere gebedir gelecek neler yaşar. Oysa ne güzel başlamıştır herşey . Sevmek..... göğsünün altında duran bir elin yumruğu kadar sana hayat veren makina, kabına sığmaz, dövünür çarpar. Göğsünü söküp fırlayı verecekmiş gibidir. Elin ayağın boşalır, hummalı bakışlar, baharda açan elma çiçekleridir düşünceler. Sevmek.... o zamanlar düşünemezsin belkide gözün kördür, ışıltılı sanırsın her şeyi, evin kurulup elin olduktan sonra anlarsın gerçeği. Annen değildir nazını çeksin, baban değildir istediğini alsın, kardeşin değildir seni anlasın.İki ayrı dünyaların insanı yağan sağanakta korunmak için girdikleri korunakta buluşmuşlardır sanki.....

       Gerçekten seviyor mu? canın acıdığında onun da canı acıyor mu? her gün sırtında taşısan da yorulup yere bıraktığında, senden kötüsü olmaz, iyi gününde eş, kötü gününde babana evlatsın. Sevmek... ölümüne sevmek,seni anlayabilmek. Ozan sazın teline vurduğunda için titrer, yüreğin burkulur, çareler içinde çare yoktur. Akşam olup yalnız kaldığında, yıldızlara anlatırsın seni, belki dili yoktur ama onlar da yalnızdır senin gibi.Hepsi tek başına, ay! sadece tebessüm eder, güneş ise yakıp geçer.... Akşamın alaca karanlığında,denize anlatır derdini,senin derdinle dertlenip kıyıları döver dalgalar,hırçınlaşır, köpürür. Ağaçlar yeşil yapraklarını hışırdatır sessizlik içinde ağlaşır, salınır sağa sola. Sevmek...... evladın olunca anlarsın sevmek, uğruna canını vermek, dertleriyle dertlenmek, sevinciyle şenlenmek. Sevmek bu olsa gerek çünkü emek verirsin emek olmadan sevgi olgunlaşmaz seviyorum dersen de yalan söylersin. O küçük varlıktır gerçek sevdiğin, sarıp sarmalar onunla büyürsün saçlarına kar ne zaman yağdı hatırlamazsın. Yıkık dökük hayatına renk gelmiştir, onun için yaşarsın. Sana ait yarın yoktur onun için yaşarsın. Sıcak gecelerde buz kesersin geçmişe yanarsın. Geçmişi geleceğe bağlayan köprüler kurarsın, bir yanda ailenin bir yanda çocuğunun hayatı ortasında kalakalırsın. Kilime işlenmiş nakışsın, Güneşte gölge, ay ışığında mehtapsın. Evinin direği, eşinin bileği, çocuğun geleceğisin. Şiirde kafiye, şarkıya güfte, romanlara ilahsın.

Derdin ile inlesen de, gülen yüz, oyunda kahramansın. Baharda çiçek, hançere kın gibisin, ağaca dal, sevgiye gül gibisin. Fedakarsın, cefakarsın, kadınsın, anasın, yarsın iyi ki varsın. Sevgi ile beslenmek.... ne dertle dertlenmek, ne de eğilip bükülmek, sana ayakta kalmak yaraşır. Emek vermek, gönülden ve bitimsiz sevmek........
                                                            Fahriye HAMZAÇEBİ