Biz insanlar biraz tuhafız. Hatta hepimizde bir miktar zeka sorunu mevcut Ama herkes herkeste olduğu için artık kanıksamışız. İnanın umurumda bile değil.
            İnsanların karakterleri birbirinden çok farklı.İkiz kardeşler bile taban tabana zıt olabiliyor. Ancak bu zeka pekliği ortak noktamız. Hepimiz yaşamı görmezden geliyoruz. Tabii yaşamı “yaşmayı” başaran bir “sesli azınlık” var ama ezici üstünlük “sessiz çoğunlukta.”
            Biz yaşamak yerine hayatı ertelemeyi tercih ediyoruz. Sürekli bir şeyleri bahane ediyoruz. Bir de övüne övüne anlatıyoruz bunu: “ Ders çalışmaktan hiç kitap okuyamaz oldu.”, “Çocuklardan vakit kalmıyor ki sinemaya gideyim.”, “ Ev işleri beni çok yoruyor, kendime hiç zaman ayıramıyorum .” türünden aptalca sebeplerin arkasına sığınıp sonra da kendimize acıyoruz.
            Normal olan, hayatın hızla akıp gitmesi, insanların da peşine takılıp koşmasıdır. Biz tam tersini yapıyoruz. Hayatı umursamıyoruz. O bizi böyle geride bırakıyor ki, onu “En sonunda” unutuyoruz. Ama o dayanamayıp yanımıza geliyor, bizi kendine çekmeye çalışıyor. Yeni filmler, kitaplar, bilgisayar oyunları, bisiklet modelleri, diskolar, barlar, spor salonları göstererek bizi kandırmaya çalışıyor. Ama nafile, hiç yüzüne bakmıyoruz. Ara sıra onun peşine takılmak için istek duysak da kimseye bir şey belli etmiyoruz. Hayat adeta ayaklarımıza dolanıyor, yürümemizi engelliyor, ama biz onunla hiç ilgilenmemeye devam ediyoruz.
            Biz hayatın durduğu sanıyoruz. Dünyanın –ne olursa olsun- bizim için dönmesini durdurmadığını çok geç fark ediyoruz. Bir gün etrafımıza bakıyoruz, “Bir gün seyrederim” dediğimiz filmler gitmiş, tiyatrolar bitmiş, önceleri her köşe başında gördüğümüz kitaplar ücra köşelere kalkmış, bize çok ilginç gelen bilgisayar oyunları demode olmuş, “Bir gün giderim” dediğimiz barlar, diskolar, spor salonları kapanmış ya da programları tamamen değişmiş. Biz ancak o zaman fark ediyoruz hayat ne kadar hızlı. Ama yine de akıllanmıyoruz.
            Yani, erteledikçe hayat daha da hızlanıyor, biz de öylece seyrediyoruz.  

                                                                      İzmir/1997           

                                                                   Nazan   DUMAN