FERMAN
GÖNÜLDE
Yastık
altı
sırlarına
gömülürken
saçları,
lime
lime
hücrelerinin
acıdığı
bir
gecenin
karanlığında,
yatağın
baki
adama
bakıyor.
Gitme
diyor,
ben
seni
sevdim.
Yüreğinde
bir
orman
tutuşuyor
kadının.
Biraz
daha
yaklaşsa
bu
sonsuz
yangından
bir
kıvılcım
da
adama
sıçrayacak
sanki.
Sevdiğini
avaz
avaz
bağırmak
geliyor
içinden.
Çekil
içimden
bir
çınar
daha
devrilecek
şimdi.
Alevlerinden
kaçmış
ruhani
bir
kısrak
çıkıyor
kadının
içinden.
Yağmurun
terbiyelediği,
kabarmış
toprak
gibi
tüm
bereketini
göstermeye
çalışıyor.
Sana
böylesine
bağlı
bir
adama
anlat,
anlat
ki
bilsin
gerçeği.
Anlat
ona,
balın
şehvetine
kanmış
arıların,
çiçeğe
muhtaçlığını.
Zemheri
zürafası
gibi
ayıplanan
sevdayı,
nerede
sakladığını,
bağrını
açıp
ta
göster!
Gözlerine
bir
yılgın
hayal
gibi
düşmüşüm.
Keşke
herkesin
sevilme
hakkı
olsaymış,
sevdiği
karşı
yakadan.
Adımdaki,
gözümdeki
bildiğim
bütün
fer'ler,
sevda
sularıma
değdikçe
parmakların,
o
halkada
teker
teker
büyürler.
Aşk
bu,
gece
gözlü
hayalim!
Bağ-ı
İrem
de
bile
yeri
varsa
gerçekten,
ben
seni
o
cennet
bahçesinde
korkusuzca
severim.
Gel
ki,
sarı
papatyalar
açsın,
kır
çiçekleri
yol
alsın
umuda,
nazlı
cerenler
karda
boranda
yolunu
yitirenler.
Gel
ki,
sevginle
anlam
bulsun
duygular,
gözlerimden
düşen
damlalar.
Yüzüm
güleçtir
dönmez
öteye,
sormasan
da
meylim
bilirim
kimde.
Hilal
kaşımı
indirmem
yere,
benim
güzelliğim
kandadır
kanda.
Ağzımdan
dökülen
sözdedir
şeker,
ferman
gönlümdedir,
belimde
kemer.
F.HAMZAÇEBİ
|
|
