Bize doğru sen vardın, karanlığın da bahçemin. Bize doğru ben vardım,ümitlerim ve nilüferler, harmanlanmış türkülerimden aparıp katık yaptım seni şiirlerime. Ay yüzünden kana kana içtiler. Yıldızları gökyüzünden yağdırdım narin yapraklarına, nazlı nazlı salındılar.

              Eflatun renkli öylesine başını kaldırmış güneşe doğru. Tüm heybeti ve kuvvetiyle duruyor. Öbek olmuş yapakların arasından sıyrılmış narin güzelliği ile süzülüyor, havuz suyunun derinliğinde, Nasılda bağımsız görünüyor. Oysa kökleri bağlıyor havuzun suyunda onu hayata. Bizde benzemez miyiz nilüferlere. Gün olur öylesine özgür hissederiz ki kendimizi. istediğimiz yere gidebileceğimizi, istediğimizi yapabileceğimizi sanırız. Ne yazık ki yapabileceklerimiz ellerimizin uzandığı yere kadar, Gidebileceğimiz yer sadece hayallerimizle sınırlı. Ne köklerimizden kopup, başka bir dünyaya ne de göründüğümüz gibi özgür olabiliriz. Tıpkı nilüferler, onlar bizim gibi. Nilüferlerin üzerinde görünmek için çabalayan ay! bulutların gücü ve yağmurun sesi var. Nilüferlerin üzerine düşmek için büyük çaba harcarlar.

            Havuzun sessiz minik dalgaları içinde salınan yar. Dostluğa, sevgiye ve barışa uzanan güzellikler sizde bunlardansınız nilüferler !....

                                                                                                                      F.HAMZAÇEBİ