GERÇEK BU MU?

Hergün hangi gerçekle karşılaşacağımı bilmiyorum artık.. Yaşam çok mu hızlı geçiyor, ben mi ayak uyduramıyorum zamana bilmiyorum? Elimde birgün hazine sandığı gibi dopdolu zenginlikler... bir gün bir bakmışım yaşamım bomboş..

Babam çocukluğumdan beri bana dürüstlüğü öğretti.. Yalandan hep kaçtım bu yüzden.. Dürüst olmak yetmiyormuş meğer..9 köyden kovula kovula köysüz kaldım..

Kendimce hep prensipler edindim. Kurallarım oldu hep.. Beni ben yapan özelliklerim.. Şule yanlış yapmaz der dostlarım, Şule iyidir, sevgi doludur, dosttur... Dost Şule olmayı becerdim belki ama kendime dost olamadım...

İnsan kötü zamanlarda karamsar oluyor.. Yine o zamanlardan biri işte.. Kötü Şule, beceriksiz Şule.. Yine dikiş tutturamadın işte.. Hadi yine sil baştan başla bakalım.. Bu yaşta çok kolaysa bul bir iş, çalış yine...  Borçları öpücükle ödeyemezsin ki...

İnsan böyle zamanlarda eli hep telefona gidiyor. Nazı geçenlerle paylaşıyor sıkıntısını.. Biraz merhem oluyor dost sözcükler.. Gönül böyle zamanlarda sevdiğini arıyor aslında.. İstiyor ki saçını okşasın, kulağına üzülme ben varım yanında desin diye bekliyor... Ama ne saç okşanıyor, nede o cümleyi duyuyorsun kulağında. Yalnız olduğunu o zaman anlıyorsun. İşte o an canın acıyor yine..