Baharı gözlerine dolduran kadın der ki
Ellerinle toprağa saldığın
Kır çiçeği
Gözlerimdeki ışıltı
Kelamı konuşturduğum deniz
Bir çocuğun okşadığı saçı

Bulutu,pamuk şekere
Pamuk şekeri buluta katıp
Yüreğini gökyüzünde taşıyan çocuk der ki
Başlar kalktığında görülen gökkuşağısın,sen
Tüm söz sahiplerini susturan mucizesin sen
Dayısına giden kız çocuğunu
Şefkatle bekleyensin

Yuvasının bir dalını meşeden
Bir dalını iğdeden yapan güvercin derki:
Gözlerindeki gam
Bir köşede yorgun ağlamaları
Sevdiklerini yitirişinin ayinesi

İlmini,sevgisini,emeğini
Toprakla bilen yaşlı der ki:
Kirpiklerinden taşan bereket yansır
Mekke Sokaklar'ına
Sen, ellerimizden tutup kaldıran
Sen Cennet tepelerinden seslenen

Sana hüznü yaşatan der ki:
Yüzüne hasret kaldı ya yüreğim
Elimdeki mızrakla akıttığım kan benim
Dişlerimin arasındaki ciğer
Kendi ciğerim

Hüznüne bedel arayan derki:
Düğün dernek eyler mızrak
En kötüye değince
Düğün dernek eyler dizim
Huzurunda çökünce

Sözü azık edinen avare derki:
Dolu vurmuş ekin gözlerim ışıksız
Annesini yitirmiş çocuk bedenim ruhsuz
Çiçek açmayan toprak ellerim takatsiz
Hep Sensiz hep Sensiz

                                                                            
                            29 Nisan 2005
                              Zehra  UZUN