O kadar yalnız olursun ki, ağlamak istersin gözyaşların bile kuru akar gözlerinden.... kirpiklerinden rahatça süzülemez, acıtır, yakar geçtiği yerleri. Hiç bir iz bırakmadan geçip gider. Geçtiği yerleri görecek kimse yoksa, daha çok kurutur insanı. Bir omuz ararsın başını koyacak, oysa yoktur sana kendi omuzundan başka omuz. Ağırlaşır bedenin düşüverir dünyanın tüm yükünü taşıyan omuzlarına. Haykırmak, bağırmak istersin delicesine, ne mümkün senin sessiz çığlıklarını duyabilecek kimseler yoktur ortalıkta. Birazcık yakınında olduğunu hissedebilseydin fısıldamak bile yeterli olurdu o anda. Kendini atarsın kalabalık sokaklara, bakınırsın sağına soluna sana ortak olacak kim var senden başka. Yine yalnız yine kimliksiz, tek başına..... Hiç bir şey hissetmeden yürürsün zamanı unuturcasına. Her geçen saat senin ömründen çalmakta.  Düşünmeden hissetmeden yürümek adımlar ağırlaşır acı vermeye başlar sayıları çoğaldıkça. Rastladığın her yüz uzaktır yakınından da geçse uzağından da.

    Bazen o kadar yalnız hissedersin ki kendini, evine sığınırsın, her zaman köşede seni bekleyen masana. Kalemin kağıdın seni çağırır olmadık zamanlarda. Kelimeler yalnızlığını döker bembeyaz kağıtlara, Gözlerinde buğu kuru kuru akacak yaşlar yanaklara. Gözyaşlarını silebilecek,  omuzu omuzundan daha yakında, dile gelmemiş fısıltıları bile duyabilecek,yazılmamış içinden geçen duyguları hissedecek birini ararsın masumca. Oysa ufuğu bulandıracak kadar ıslaktır gözler hala, bakarsın da göremezsin sevdiğini yakınlarda....

                                                                                                    F.HAMZAÇEBİ