|
|
MAKALELER
| |
FAHRİYE
HAMZAÇEBİ |
|
| |
HAYAT
DENEN
OYUN
Dans
ettiğim
beyaz
köpüklü
dalgalar
bilmediğim
bir
çölün
kızgın
kumlarına
bırakır
kendini.
Issız
çöllerin
ateşten
kişisi
gölgene
düşmek
isterim
günün
bir
yarısı.
yeşile
bürünmüş
dallar,
kondurduğun
buseler,
elime
tutuşturduğun
kırmızı
güller
gelir
aklıma.
Düşen
bir
dal
parçasıyla
boğazımda
düğümlenir
tarifsiz
duygular,
gözlerimde
biriken
yaşlar.
Çağıldayan
dereler,
el
ele
sevgililer,
taze
bahar
çiçekleri,
çiğ
taneleri,
dilimde
uzak
diyarların
sevda
türküleri...
Ama
yollarımda
kar
var,
kara
yazım
var,
dipsiz
kör
kuyularda
çıkmaz
dehlizlerde
yalnızım.
Miladı
ters
çevirdi
sur;
üfürdü
içimdeki
soluğu
çekti
tek
nefeste.
Önce
hayatımdamı
yaşadın
söyle
!....
İlk
kez
aşkım
derken
sana
aşkım
demeyi
çokkk
özlemiş
gibiyim.
Kutsalım
ol
alnından
öpeyim.
Başkasına
haram
dudaklarından
iz
düşsün
alnıma,
gölgen
ve
başkasına
haram
alnına
aksın
kalbine
kalbimden.
Aç
olmak
gibi
ekmeğe
,
yanmak
kavrulmak
gibi
öksüz
.
haritadan,
silinmek
gibi
coğrafyasız,
kimliksiz.
İsyan
yüreğimden
kalemimden
akacak,
akşam
olacak
seni
özleyeceğim.
Oysa
hayatın
en
hüzünlü
anı
mevsimine
kapıldığın
kişinin
bahçesinde
açabilecek,
bir
çiçek
olmadığını
anladığın
andır.
|
|
|
|
|
|
|
| |
Ana Sayfa |
|
|
|
|