Dans ettiğim beyaz köpüklü dalgalar bilmediğim bir çölün kızgın kumlarına bırakır kendini. Issız çöllerin ateşten kişisi gölgene düşmek isterim günün bir yarısı. yeşile bürünmüş dallar, kondurduğun buseler, elime tutuşturduğun kırmızı güller gelir aklıma. Düşen bir dal parçasıyla boğazımda düğümlenir tarifsiz duygular, gözlerimde biriken yaşlar. Çağıldayan dereler, el ele sevgililer, taze bahar çiçekleri, çiğ taneleri,  dilimde uzak diyarların sevda türküleri... Ama yollarımda kar var, kara yazım var, dipsiz kör kuyularda çıkmaz dehlizlerde yalnızım.

         Miladı ters çevirdi sur; üfürdü içimdeki soluğu çekti tek nefeste. Önce hayatımdamı yaşadın söyle !.... İlk kez aşkım derken sana aşkım demeyi çokkk özlemiş gibiyim. Kutsalım ol alnından öpeyim. Başkasına haram dudaklarından iz düşsün alnıma, gölgen ve başkasına haram alnına aksın kalbine kalbimden. Aç olmak gibi ekmeğe , yanmak kavrulmak gibi öksüz . haritadan, silinmek gibi coğrafyasız, kimliksiz.

         İsyan yüreğimden kalemimden akacak, akşam olacak seni özleyeceğim. Oysa hayatın en hüzünlü anı mevsimine kapıldığın kişinin bahçesinde açabilecek, bir çiçek olmadığını anladığın andır.

                                                                                                                             F.HAMZAÇEBİ