Ten solar, dil kurur, ıssızlaşır gövden
Kentlerinden gider sevdiklerin birer
İçinde büyüdüğün o gül kalır seninle
Çalmaya başladığın bilmediğin plaktan
Adlarını çağıran mahur bir şarkı yaşar dilinde

Bakma, bırak çocukluk fotoğraflarını

Şarkılara sor, koy onları yerine
İlk gençliğin çıkmasa da olur şu yokuşları
Unutma artık o, yaşlı saçlarında koşuyor
yüreğinin açık pencerelerinden
Akdeniz mavisi bir cennet görünüyor

Ağartsın saçlarını zaman
Bu senin tanıklığındır barışa ve sevdaya
Bir gün zulümleri anlatacaksın insanoğluna
Çığlık gibi yaşadığın o zaman anlaşılacak
En çok kadınlar yanacak
Avuçlarından kayıp giden dostluğuna

Ay da tutulabilir, ölümler de olabilir artık
Yaşam her daim bağbozumu değildir
Seninle kimse ayağa kalkmayabilir

Çünkü dağlar öylesine uzak, öylesine mavi ki
laleler, peryavşanlar,kardelenler zamanında açmayabilir

Vazgeçme bütün şiirlerde kendini sorgulamaktan
Tuz bas yarana bir ölümü yaşarken bile
Pir sultan gülleri olsun elinde, darağacına çıktığında
Assınlar, bir yağlı ipin ucunda kapansın gözlerin
Yalnızca hesap soran gülümsemen kalsın dudaklarında

                                                   Dinçer  SEZGİN