Çığlık acı çekiyor, arzularım yanıp tutuşuyor, yangın ışığa bürünüyor, günün gülüşünden güzeldi yüzün. Başka zamanlara ertelendik zamansızlıkta kayboluyorum. Ne olur tut beni, ellerim kayboldu zamanın esmer teninde. Ben çok üşüyorum, üşüyorken düşünemem, senin için yazamam, artık gri yalnızlık bitsin istiyorum. Kuru dalların gittikçe kızıla ve yeşile çalan sıcaklığı çocukların parlayan gülüşlerine sarılsın. Dağlarımı istiyorum yalnızlığımla sarmaş dolaş, ayaklarımı basarken ıslak çimenlere kendi sesimle irkilmeliyim. Dağbaşından denize vuran gün ışığı ile süzülmeliyim. İsyan mı bunlar bilmiyorum ? Bildiğim tekşey çaresizlikler içinde çare arıyorum. Ellerim ve düşlerimin özlediği isimlere takılı kalsa yüreğim. Bıçak sırtında dans eden zarif bir balerin olsa düşlerim. Düşsüz olur mu? yoksa koca dünyada anlamsız kalır kimliğim. Özgürlüğe kelebek kanadın da değil, yere basan bir kısrak edasıyla yürümeliyim.

        Doğsun artık kararan güneş ve ısıtsın karalar bağlayan mor dağları, gülmeyen denizleri güldürsün, rüzgarlar sert esmesin, ılık meltem olsun buz gibi tenimizde. Tükenmişliğin her zerresini yaşayıp, tenimin her hücresinde çaresizlik yaşamak istemiyorum. Hayatı anlamak uğruna onca anlamsız acıyı çekmek, onca bitimsiz sızıyı duymak hissetmemeliyim. Acaba kışın hırçınlığının son demlerini yaşayan Karadenizin azgın sularına mı? salsam hüznü ve çaresizliği...

        Oysa ben kan kırmızı sardunyaları, iç bayıltan hanımellerini, anı defterimi, sandık lekeli geçmiş zaman hikayelerimi, düş eksiği gülüşlerimi, elimde ince belli bir bardaktan çay içerek unutmak istiyorum.

                                                                                                                   F.HAMZAÇEBİ