|
iNSANLIK
İNSANLARIN
KENDİLERİNDEN DAHİ UZAKLAŞTIĞI, KORKTUĞU,
KENDİLERİNE DAHİ İNANMADIĞI, GÜVENMEDİĞİ BİR
TOPLUMDA KURDUK BİZ BU DOSTLUKLARI…
ÖZLENMEK ARANMAYA EŞDEĞER KILINDI YAŞADIKLARIMIZLA…
İYİ GÜNLERDE HEP BİR ARADAYDIK, KÖTÜ GÜNLERİMİZİ
ARATSAKTA…
EN AZINDAN ORALARDA SORDUK BİRBİRİMİZE YAŞADIĞIMIZ
FAKAT UNUTTUĞUMUZ YA DA UNUTMAK ÜZERE OLDUKLARIMIZI…
TUHAF BİR İYİMSERLİK BESLEDİK BİRBİRİMİZE, ÇOCUK
ÇOCUKLUKTAN DA GELME BİR SEVGİYLE. EL UZATTIK HEP,
“HİÇ BİR ZAMAN TUTAMAZSIN” DEDİKLERİ ELLERE…
UMUT
OLDUK BİRİMİZ DİĞERİNE… YOL GÖSTERİCİSİYDİK EN
UZAĞIMIZDAKİNİN… HEP ARKADAŞ KALDIK AMA BAZEN BİR
ABLA BAZEN BİR ABİ OLDUK YAPTIKLARIMIZA,
SÖYLEDİKLERİMİZE ŞAŞIRANLARA, ONLARI ÖZÜMSEMEK
İSTEYENLERE…
HİÇBİR NEDEN ARAMAKSIZIN SEVDİK BİRBİRİMİZİ… TUHAF,
HALA DA ARAMIYORUZ!...HİÇBİR ZAMAN
BIRAKAMAYACAĞIMIZ, HER ZAMAN HER KOŞULDA GURURLA
DİLE GETİREBİLECEĞİMİZ, GIPTAYLA BAKILAN BİR KİMLİK
YAPIŞTI ÜZERİMİZE Kİ ÖLDÜKTEN SONRA DAHİ ONLA
ANILACAĞIMIZ… DOÇENTTE OLSAK, DOKTOR, AVUKAT,
MÜSTEŞAR DA OLSAK, SIFATIMIZ BİZ ANILDIKÇA “MALİYE
OKULLU” OLARAK KALACAK… ANCAK HAK EDEBİLDİYSEK
BAZEN
HER ŞEYİNİ VERDİĞİNDEN ALAMADIĞIN ÖZGÜRLÜĞÜN...
ERKUT YÜCE
|
