YAZILARINIZI
BEKLİYORUZ





kafiyenet okurlarının siteye katkılarını bekliyoruz.
Yazılarınızı iletin, yayınlansın.
Şimdiden katkılarınız için teşekkür ederiz.

İletişim adresi olarak
yazi@kafiye.net
adresini kullanabilirsiniz.

                 İSTANBUL’DA SONBAHAR 

             Güneşin gözümü alan ışığı,usulca süzülüyor perdelerin arasından.Ölü yaprakların hışırtısı,sonbaharın çalar saati gibi kulağımda.Son güllerin kokusuna taze ekmeğin kokusu karışıyor:GÜNAYDIN!
                İstanbul’a hayatımın en güzel sonbaharına merhaba!
              Salondan cıvıl cıvıl sesler geliyor.Ben yine uyuya kalmışım. “Sorun yok,bugün dersim saat 12’de” diye düşünerek yatağa iyice yayılıyorum. “Beş dakika daha uyusam” diye geçirirken içimden kapım büyük bir gürültüyle açılıyor.Uyumak ne mümkün!
                Ben kafamı yorgan içine sokmaya çalışırken canım(!)arkadaşlarım Tuğçe ve Perihan yatağın içine atlamışlar bile!Her sabah aynı çile ama mutluyum:En yakın iki arkadaşım ve İstanbul, bir de O!Aşklarım,tutkularım ve hayallerimin hepsi benimle beraber bu şehirde!
                Zar zor yataktan kalkıp,serin suyla kendime geliyorum.Bu şehrin çeşme suyunu bile sevebilirim.İnsan aşık olduğu birisini en paspal haliyle bile kraliçelere benzetir ya , İstanbul’da sabah mahmurluğuna rağmen gözlerini ovuşturarak badi badi yürüyen sevimli bir çocuğu andırıyor her sabah.
                Kahvaltıda misafirlerimiz var:İki gündür telefon bile açmadığım halde yine telepatiyle onu kahvaltıya beklediğimi duymuş Gözde!Sınavda da 15.soru için “cevap e” olacak diye bir şey çınlanırken benim “c” yi işaretlemem hataydı.
                Pelin’ciğimin saçları adalardan izlemeye doyamadığım serinletici dalgalar gibi dökülmüş omuzlarından aşağı.Bugün önemli bir gün herhalde!
                Diğer Pelin’imin de keyfi yerinde bu sabah: Ferhan Şensoy ’un son oyunundan bir kesit sunuyor bizlere.Kahkahalardan kapının sesini duyamıyoruz: Gülru sıcak simit getirmiş!
                Dokuz senelik Kuşadası maceramdan sonra “deniz manzarası olmayan evde kahvaltı yapmam!” diyerek annemleri pes ettirdim ve şimdi aşık olduğum şehirdeyim.Üstelik O da burada biliyorum...
                Pelin( Canpolat ) inatla “ben kahvaltı yapmam” dedikçe biz onun ağzına bir şeyler sokmaya çalışıyoruz.Ben de kahvaltının günün en önemli öğünü olduğu hakkında bir konferans çekip sabah sabah herkesi bayıyorum.
             Vapur sesiyle irkiliveriyor Toochy bir anda “hala alışamadım,yoluvereceğim bir gün şunun tüylerini” deyince biz sırıtıyoruz.Kedim bacaklarımın arasında gezinirken Perihan çığlığı basıveriyor.
              “Şunu,ben balkondayken,balkona sokmayın,demedim mi?”
                Kız kulesi bana göz kırpıyor...
                 ...
                Şimdi hepsi yine yanımda ve biz altı ay sonra ayrılmayacağımıza üstüne kalplerimize yeminler yolluyoruz.Son sözümüz:
                Gün ettik derken günleri of!
                Bir baktık geçmiş yıllar...              
                Hepinizi seviyorum!

 

                                                                ŞEBNEM SEÇKİN