Kadın... çatlamış ellerine baktı, çatlakların arasından sızan zaman damlalarını toplayıp, geri koymaya çalıştı; ama geçmişti artık. Akıp gitti geçmiş yüzü, parmaklarının arasından. Çağrılmak istemediği her türlü isimle çağrıldı kadın. Etrafını çevreleyen dağlar kadardı kadının dünyası, oysa o tülden kanatlar giyip uçmak isterdi özgürlüğe. Evini sınırlayan çitlerle sarılıydı düşleri. Belkide sürmek istemediği yaşamı sürerdi, verimsiz bir topraktı, hasat mevsimi olmazdı hiç hep nadasaydı. Bu yüzden de kendine hep yabancıydı. Nasıl olur da karşı cinsin gençken yaşlıyı, yaşlıyken genci.Evliyken dulu, dulken boşananı acımasızca eleştirir. Anlamak için en ufak bir çaba harcamazdı. Böylemi olmalıydı, insan yerine koyulmalıydı.

       Oysa kadın... bir ince düş, ince bir sızıdır. Fırtınaların sessiz tanığı, güçlü kaptanıdır. Kadın... gülünce güneşi gözlerinde yakan, sesinin sihrini güne kazıyandır. Kadın... korkmadan, gizlemeden, hayata dair olduğunu bilerek hakkını vererek ağlayandır. Savaş alanına cephane taşıyandır. Aldırmadan kırılgan sesine, mutfağında türküsünü aşına katandır. İnsan yetiştiren, nesil var edendir. Kuralları koyan ve yıkandır. Kadın... çiçekle konuşandır. Gururunu yiğitçe taşıyan, hayat yolunu bulsun diye ağıtlarla gömendir. Hem cesur hem korkaktır. Kadın... Çok konuşan az susandır ama hayat kadının sesinde bulur yolunu. Kimler anlatmadı ki kadını?  Sanatçılar, siyasetçiler, şiirler, şarkılar, filmler... Oysa koskacaman bir yıla bir tek gün sığdırılan sahildeki bir kum zerreciği.

       Önce insandır denilebilse, işte o zaman bahar sabahı olur dünyanın dört bir tarafında. 8 Mart Dünya Kadınlar Günümüz Kutlu Olsun.
                                                                                                                  F.HAMZAÇEBİ