MECUZ GÖLGE

     Bir akşam üstüydü martıların gölgesi denize düştüğü andı. Usul usul çekiliyorken el ayak boşalan yollarda özgürce yürüyordum. Çimenleri yeni filizlenmiş, ortasında çocuk parkının olduğu bir alan üzerinde, ellerinde çikolatalarıyla annelerinin peşinde güle oynaya dolaşan çocuklar vardı.  Serinde olsa bahara gebe bir havanın bahar esintisi, içimde coşku, ilerideki cafede çay içerim umuduyla elimde telefonum  dilimde şarkılar hüznü katık yapıp yürüdüm. Dinlenmek için etrafı zincirlerle çevrili bankların çoğu boştu.

    İlerideki bankın birine bir kadın oturmuştu. Belliki yorulmuştu, yanıbaşındaki bir banka da ben oturup soluklanmak istedim, selamlaştık, anlatmaya başladı dertliydi, saçlarının aklaşan tellerinde  zamanı eğirmişti. Aslında yaşı gençti vurgun yemişti.

    Bu gece ne kadar sessiz!
    Rüzgarın kımıldattığı birkaç dalga
    Mehtap ve ben!
    Başka kimse yok onu seyreden.
            Bir gölge belirdi o anda,
            Önce semaya baktı ,sonra enginlere
            Birden irkildi,korkmuş olacaktı.
            Ona yaklaşarak sordum kimsiniz?
            Galiba derdini açıyordum
            Bilmem ki dedi.
    Daha iyi olur öğrenmeseniz
    Ruhu bir hatırayla doldu taştı,
    Sonra yavaş yavaş
    Gözleinde birkaç damla yaş,
    Yıldızların yıkandığı sahilden uzaklaştı.

    Bilinmeyene gitti kadın, içinde acılar elinde yarım kalmış günlük hatıralarla. Kimbilir belki anlatsa çare olurdum. Yıldızları çalınmış bir gecede karanlıklara kurdum salıncakları, yalnızlığı denizin ninnisinde uyuttum. Şimdi ne yapsam da soluyor vazomdaki çiçekler. Öptüğüm çiçeklerin kokusu dudaklarımda kalıyor. Gün bana kederi getirip, seni alıp gidiyor.  

                                                                          F.HAMZAÇEBİ