Verebilmeyi ama karşılıksız verebilmeyi becerebilirsek bir gün huzuru da yakalamış oluruz. Yaşam sadece almak değildir. Aldığın kadarını vermekte değildir. Eğer yaşamı  bu şekilde bir alış verişe çevirirseniz ticarileştirmiş olursunuz.. Yaşam  karşılık beklemeden verebilmektir . Bize yanlış şeylere değer vermeyi öğretiyorlar. Biz yanlış şeylere değer veriyoruz.. Beş maymun hikayesinde olduğu gibi şartlandırılmış hayatlar yaşıyoruz. 

Şartlandırılmış hayatlar yaşamaya mahkum ediliyoruz. Yanlış şeylere değer vermemiz öğretiliyor. Yanlış şeylere değer veriyoruz. Yaptığımız bu yanlışlarda bizim mutsuzluğumuza sebep oluyor. Büyüdüğümüz aklımızın ermeye başladığı ilk andan itibaren beynimizi yıkamaya başlıyorlar, hayallerimizi şekillendiriyorlar.

Daha fazlasını istememiz tembihleniyor. Her zaman elindekinin daha fazlasına ulaşman söyleniyor. Daha fazla para daha fazla giysi daha büyük ev daha lüks araba hep daha fazla daha daha daha…

Sonuçta bizde neden istediğimizi bilmeden hep daha fazlasını ister duruma geliyoruz. Mutluluğun orda olduğunu düşünerek.

Ne yazık ki maddiyat gerçek sevginin aşkın ilginin insani dokunuşların duyarlılığın şefkatin dostluk ve arkadaşlığın insanlığın yerini asla ve asla alamıyor. Dolduramıyor, sürekli tatminsizlik doyumsuzluk yaşar oluyoruz .ruhlarımızı doyuramıyoruz bir türlü…

Aslında hayatın özünde almadan önce verebilmek gizlidir.. sevilmeden önce sevebilmek gibi… duygusal doyuma ancak gerçekten sahip olduğumuz her ne ise onu insanlara içten verebilmekle ulaşabiliriz. Bu sevgide olabilir dostlukta yol göstermede….

Hayatta maddi ödüllere  hediyelere çok anlamlar yüklüyoruz.. Eşlerimize, sevgililerimize , çocuklarımıza, tanıdıklarımıza verdiğimiz maddi hediyeler onlara olan sevgimizi gösterebilmenin,  zaman ayırmanın dokunmanın onlarla birlikte olmanın ne kadar yerine geçebilir ki??

Yapman gereken şey fedakarlık değildir. Fedakarlık karşılık bekler. Sen inanmasan da bekler. Fakat içten verilen hiç bir şey karşılık beklemez ve karşılığını fazlasıyla alır. Sevgide değer vermekte ilgide paylaşmada saygıda karşılık olmamalıdır. Siz ne hissediyorsanız onu yansıtırsınız. Ve bunun karşılığını almak için değil içinizden geldiği ve öyle hissettiğiniz için yaparsınız.

İçten yapılan her şey gizli kalmış bir şeyi ortaya çıkartır. Yaşam aldıklarımız üzerine değil verdiklerimiz üzerine kurulur.

Tolstoy “beyaz geceler”  de “sevilmeyi beklemeden sevmeyi düşündün mü hiç?” diye sorar.

 Gerçekten siz hiç sevilmeden sevmeyi almadan vermeyi düşündünüz mü?