BİR GÜN İNSAN, VİRGÜLÜ KAYBETTİ; O ZAMAN ZOR CÜMLELERDEN KORKAR OLDU VE BASİT İFADELER KULLANARAK DERDİNİ ANLATMAYA BAŞLADI. CÜMLELERİ BASİTLEŞİNCE DÜŞÜNCELERİ DE BASİTLEŞTİ.
            DAHA SONRA DİKKATİ DAĞILDI. DİKKATİ DAĞILINCA YAZISINDA ÜNLEM İŞARETİNİ KAYBET-Tİ. ALÇAK BİR SESLE VE SES TONUNU DEĞİŞTİRMEDEN KONUŞMAYA BAŞLADI. ARTIK NE BİR ŞEYE KIZIYOR, NE BİR ŞEYE SEVİNİYORDU. HİÇ BİR ŞEY ONDA EN UFAK BİR HEYECAN UYANDIRMIYORDU.
            BİR SÜRE SONRA SORU SORMASINI UNUTTU. BÖYLECE SORU İŞARETİNİ NEREDE KULLANA-CAĞINI BİLEMEDİĞİ İÇİN BÖYLECE SORU İŞARETİNİ DE KAYBETMİŞ OLDU. SORU SORAMAZ OLDU, HİÇ BİR ŞEY ONU İLGİLENDİRMİYORDU: NE EVREN, NE DÜNYA, NE KENDİ APARTMANI, NE DE APARTMANI UMURUNDAYDI.
            BİR KAÇ SENE SONRA İKİ NOKTA İŞARETİNİ KAYBETTİ VE DAVRANIŞ NEDENLERİNİ BAŞKALARINA AÇIKLAMAKTAN VAZGEÇTİ.
            ÖMRÜNÜN SONUNA DOĞRU ELİNDE YALNIZ TIRNAK İŞARETİ KALMIŞTI. KENDİNE ÖZGÜ TEK DÜŞÜNCESİ YOKTU, YALNIZ BAŞKALARININ DÜŞÜNCELERİNİ TEKRARLIYORDU. DÜŞÜNMEYİ UNUTTU VE BÖYLECE SON NOKTAYA ERİŞTİ.
                                                                                                        DERLEME