Hayatımdaki ırmaktın sen, kızdığında şelaleler gibi çağlayan, gün olurdu ruhumun derinliklerinde şiir, içli bir şarkı olurdun incecik. Baharla göverir, yeşerirdin içimde. Gün olur dumanlı dağlar gibi kaşlarını çatar, gün olur acı yeşil ardından denize bakardı gözlerin. Yaz gelince olgun meyveler gibi toplardım kucak kucak. Güneşte sararırdı saçların ekinlerdeki başak gibi, Sonbaharda kızıl bir yaprak misali düşerdin önüme, eğilip alsam bir türlü, almasam.....

      Kış gelmesin isterdim, bir tutam günler yüzünü ezberleyinceye kadar akşam olurdu. Oysa ben seni doyasıya yaşamak isterdim. Geceler uzun, geceler kahpe,geceler ayaz yağan kar tanelerini saçlarında bulurdum tek tek kayan yıldızlar gibiydi gittikçe çoğalan , pamuk tarlasına dönerdi yıllarla birlikte. Hüzün dolardı içime ömür dediğin bu muydu? gözlerimi açtım ve yumdum, avuçlarımda eriyen kar gibi bir anlık.

      Ellerim üşürdü, içim titrerdi, bakışlarım donar, gözlerimin feri kesilirdi umudum da umutsuzluğum da sende saklıydı, Ne kış ortasındaki kızgın güneş, ne de içimdeki yangın ısıtmadı ömrüm seni. Geri gel desem biliyorum boşuna, durdurmak imkansız geçen zamanı, o halde keşkelere yer bırakmadan yaşamak en güzeli!.......
                                                                Fahriye HAMZAÇEBİ