Zamanın silebildiklerinden yoksunum aslında. Kabullenmem gerekenleri tam olarak ayırd edemiyorum. İçimde acıyan o şey; bir kanser mi, yoksa hayal kırıklığımı bir insana karşı? İçimde neden kuşkular var? Sakinim aslında. Kızamıyorum zaten bugünlerde çoğu şeye. Bay/bayan mükemmellik değil aradığım ama yapılabilecek şeyleri yapamıyor izlenimi veren insanlardan nefret ediyorum!! İşte insanların bu tutarsızlığı beni aradan oraya savuran, yoran….. Çoğu zaman hissedebildiğime lanet ediyorum. Sahip olduklarım bana neden sahip çıkmıyorlar diye ağlayıp duruyorum. Doğruyla yanlış arasında mırıldanılan bir şarkı; anlamsız bir şarkı olmaktan o kadar çok sıkıldım ki… Kalabalığın içinde savrulmaktan şikayet ederken neden hep kalabalığı ya da insanı seçiyorum?... Anlamsız…. Ben değil miydim; güvenmek acıdan başka bir şey getirmez, zaman sadece geçiştirir acıyı ve ağlamak zayıflıktır diyen? O zaman bu aptallığı niye seçiyorum?!!? Off!!... Zayıfım işte!! Yenildikçe oynamaya meraklı aptal insan profili…Umutlarına düşkün ergen genç kız… Hayırr!! Bu bana göre değil… Düğümleri çözmek yerine neden bir düğüm atıcı seçiyorum ki… Güneş özgürlük değil, denizse hiçbir zaman eğlenceli olmadı, olamaz da…. Ben öyle bakmak istediğim zamanlar hariç tabii….
          İnsan bir örümcek ağı… Anladım… Güneş tarafından baksanız göremezsiniz. Yönünüzü çevirirsiniz deniz tarafına; yine görünmez… Sonra uğraşırken uğraşırken anlaşılır ki arada bir yerdedir ağ… Müthiş bir düzen!!! Ulaşılmaz ve saydam!!! Gizli ve heyecan verici!!! İnce bir sanat. Beyni olmayan bir varlığın gizli matematiği… Üçgenler, dörtgenler ve diğerleri… Öyle bir düzen ki; biri bozulsa hepsi bozulur; öyle bağlılardır ki birbirlerine…  Keşke insanlar da böyle bağlanabilse birbirlerine… Keşke sözler hep o iki et parçasının arasında kalmasa…. Neyse… Sonra o insana özgü dokunma isteği doğar… Keşke insan da o kadar masum ve  içten dokunsa  diğerine… Bozmak amaç olmasa bile; dokunduğunuz andan itibaren o büyülü güzelliği bozmuşsunuzdur zaten…. Örümcekse asılı kalır bu mahvedilmiş ağ karşısında… Bıkmaz örümcek; tekrar yapar, daha güzelini yapar…. Sonra diğer insan gelir ve bozar… Bu kadar basittir işte… Örümcek vazgeçmez yine yapar… Ama ben vazgeçtim… Ağımı yükseltmesi, yüceltmesi gerekenler, onu yeriyorsa ben bu işte yokum…. İşte tek isyanım, tek gerçeğim bu!!! Burada!!...
              Ben bu akşam içimdeki fırtınayı boşaltmak istiyorum ıssız ve sessiz bir yere…… Sonsuzluğun kudretiyle, sonsuzluğa bağırmak istiyorum sesim çıkmayana kadar… O ağır cismi atmak istiyorum sırtımdan. Denizin dibindeki her kum tanesini saymaya çalışmayı bırakmak istiyorum. Ağır, sonsuz ve sessiz olmayı seçmeliyim aslında. Sil baştan başlamak istiyorum. Hayatı sıfırlamak ve hep sıfırda bırakmak. Sil baştan sevmek hep anılarda kalsın, unutmaksa hiç bana göre değil… Aya sesleniyorum; o garip ışığından bana bir parça ver de, ben de senin gibi uzak ve yalnız olayım; hesap sormasınlar bana da senin gibi…..

                                                                        Melike AŞKIN