Yüzümü yalayarak beni uyandıran perdelerimi,
Camı araladığımda içime sevinç dolduran güneşi,
Kolkola girip yürüdüğüm yeşillerin içindeki
Kırmızı topraklı yolları özledim.

Seni özledim, ne benli ne de bensiz
olamadığımız günleri,
Okul yolunda sırılsıklam ıslandığım,
Sağanak yağan yağmurları,
Korkudan komşunun damına sığındığım
Gök gürültüsünü özledim.

Başbaşa verip çözdüğüm matematik problemlerini,
koca dut ağaçlarının dallarında kuş gibi uçtuğumuz salıncakları özledim.

Saatlerce ders çalıştıktan sonra,
Perdeyi araladığımda,
Üzeri karla bezenmiş yeşil çam ağaçları arasından
Parlayan dolunayı özledim.

Bir demet kır çiçeği ile hasta öğretmenimi ziyarete
gittiğimizde tebessüm eden yüzünü,
Martıların uçurtma misali süzülerek
canhıraş bağırışlarını özledim.

Erik dalına asılı kalan rengarenk uçurtmamın
Renklerinde olan ümitlerimi,
Kan ter içinde kalarak koştuğum
Yakan topumu özledim.

Okul yolunda boyum kadar yağan karları
Minicik botlarımla çiğneyişimi,
Ramazan ayında iftar açmak için beklediğim
Topun sesini özledim.

Soğuk kış aylarında alevini gördüğüm
Sıcacık sobanın üstünde pişen kestaneyi,
Komşularımın gülen yüzünü özledim.

Baharla bahçemizde açan sarıçiçekleri, uçan kelebekleri,
İçlerinde kötülük barındırmayan,
Çıkarsız ilişkileri özledim.

Ömrüm özlemekle geçecek geçmişimi güzel olan
Her şeyi özledimmmmm.

                                                F.HAMZAÇEBİ