Bir gün sabah çok erken bi saatte kalktım. Bir şeyler uyumamı engelliyor gibiydi. Elimi yüzümü yıkayıp kafamı kaldırdım, aynada bana bakan bi çift göz gördüm buruşuk, bi surat, altında torbalar oluşmuş bi çift göz. Sanki bunlar bana ait değilmiş ve geçen gençliğim hala duruyormuş gibi şaşırdım ve dışarı çıkıp oturdum. Aslında üşüyordum ama düşen kar tanelerine bakıp ısınıyordum sanki. Geçen gençliğim üstümü örtüyordu ısınayım diye. O sıcacık yorgana sarıldıkça ısındığımı hissediyordum. İçeri gidip uyumaya karar verdim. İçerisi soğuktu. Yatağıma yattım, üşüdüğüm halde alnımdan terler boşanıyordu; sanırım hasta oluyordum.. Biraz uyumaya çalıştım. Kalktığımda başımın ağrıdığını ve vücudumun bana isyan ettiğini hissettim. Artık sıcak sıcak terliyordum ve hafif hafif titremeye başladım. O anda anladım ölüm beni de almaya geldi, işte sıra bendeydi.. O zaman anladım ki yaşamak çok güzel bir şey birden boş yere geçirdiğim gençliğim geldi aklıma. Hani derler ya insanın hayatı bi film şeridi gibi geçer ölürken gözünden işte öyle.. Gözlerimin pınarından yaşlar boşanmaya başladı hayır ölüyorum diye ağlamıyordum... Sadece yaşamın manasını anlayamadığım ve onu çok geç bi zamanda anladığım için ağlıyordum.  Ruhum hafif hafif beni bırakıyordu ama ben o anın bile tadını çıkarıyordum; çünkü yaşıyordum.. Ama neden bilmem bunu çok geç anlamıştım. Her şey bitmişti benim için.. Ama yaşadığını ne zaman anlarsan anla bi an bile hayatındaki boşa geçirilmiş bi kaç yıla bedeldir..

                                                                                  Ebru KAYA