YAZILARINIZI
BEKLİYORUZ





kafiyenet okurlarının siteye katkılarını bekliyoruz.
Yazılarınızı iletin, yayınlansın.
Şimdiden katkılarınız için teşekkür ederiz.

İletişim adresi olarak
yazi@kafiye.net
adresini kullanabilirsiniz.

DAMLA ORHAN

              ŞİMDİ SIRA BENDE

               Sadece tek bir mum… Evet sadece bir tane koyabiliyorum pastamın üzerine. On sekizini sığdırmak pek kolay olmuyor. Kim bilir belki de her bir mum biraz daha sorun, biraz daha sorumluluk, kendine güven ve umut getiriyordur bana.
              En bahar, en pembe, en umutlu, en hırçın, en bencil zamanlar bu yıllar. Kimi zaman kabuğunu yadsıyan bir yılan gibi kurtulmak "hayır"lardan ve doyasıya özgürlük, bazen de hayal kırıklıkları yaşayıp ürkek bir salyangoz gibi sığınmak kabuğumuza…
              Gözlerim dalıp gidiyor kimi zaman. Annem yine, "Hayrola kızım âşık gibi dolanıyorsun ortalıkta." diyor. Evet hep hayal kuruyorum durmadan, bu aralar. Beni düşünmeye iten o kadar çok şey var ki… Çok büyük şeyler olması şart değil. Sıcak yatağımda uyumanın bile hayalini kurabiliyorum. Uykuya dalmadan önce kuracağım düşlerin özlemi.
               Her şeye aşırı tepkiler verip çevremdekileri tedirgin ediyorum. Gülüşüm kahkahalar saçarak, ağlayışım hıçkırıklara boğularak, mutluluğum ayaklarım yerden kesilecek kadar oluyor. Hele bir de şaşırdığım zamanlar kocaman açılan gözlerim.
               Bu kadar hızlı çarparken kalbim bir de geleceğimi belirlemek düşüyor bana. Oyun gibi gelen her şey, aldığım her karar hayatımın temel taşlarını oluşturacak. Dedim ya sorumluluk… Artık kendi ayaklarımın üzerinde durmaya başlıyorum.
                Çok yönlü bir kavşaktayız şu anda. Nereye gideceğimizi, nereye sapacağımızı bilmeden yuvarlaklar çizip duruyoruz.
                On sekizimi ifade eden bu tek mumu da söndürdükten sonra merak ediyorum: Acaba bundan sonra beni nasıl bir hayat bekliyor? Sanırım artık her şey için sıra bana geldi.

Damla ORHAN
Söke Hilmi Fırat Anadolu Lisesi
11-TM-D/AYDIN