“Anam

Gecelerim gayrı sensiz, bilirsin

Anam,

Hecelerim gayrı densiz, bilirsin

Gözlerim kemsiz

Gözlerim gayrı sensiz, bilirsin, anam!...

Şafak otuz sekiz ya

Kolay sanmayasın dağ başında

Duman aşımda!...

Anam,

Nöbetimde; gecemde, gündüzümde

Seni özler dururum

Gün kararmasını bekler dururum!...

Anam,

Öyle, seni özledim.

Şafak vakti yufka açan ellerini

“Kalk! Oğul, sabah oldu” diyen dillerini

Saçını ağartan dertlerimi

Özledim anam, seni özledim, anam seni!

Gözünün bir bakışını

Kiliminin dokusunu, gayrı nakışını

Elin omzunda, başım dizinde

Toprağın başında geçirdiğim yazını,

Seni özledim! Anam, seni!..

Senden yadigâr kalan bir şey yok ki

Bakışların yok ki o güzel gözlerinden gelen!..

Bir eski resmin yok ki!

Avucumun içine güzel ellerinle yaktığın kına geçtiki

Geçmeseydi de gece karanlıklarında, gözyaşlarımla birlik olup

öpseydik kınanı!..

Gece ayazında,

Bir özleminin, bir de sigaramın dumanı tütüyor anam!

Ellerinle yazdığın döşeğim gibi değil anam

Zaten sırtlarım ağrıyor!

Sen ovardın, olsaydın yanımda

Sonra, gözlerine baksaydım doya doya!..

Şafak otuz yedi oldu ya anam bugün

Geçmek bilmiyor işte günüm

Ozanın dediği

Her günün bir yıl olması, bu olmalı her hâl

Anam, sabahın yufkanı ederken, kokusunu bu yana savur da sal

Belki kokusunu alırım, yüreğim belki sesini duyar, anam

Beni sorarsan halım iyi anam

Her şey iyi ya, hasretim var,

Zaten canımı canına katan, o anam!..

Seni özledim, anam, asker ocağında, seni!

Kahırlarım, dertlerin en büyüğü ana hasretiymiş, ana hasreti!

Ya, anam işte böyle

Tüfek omzunda

Otuz altı gün daha

Eğer vatan uğrunda, şehit olmaya çıkmazsak doğa

Gelirsem kapının önüne, çağırırsam adını, ana...

Vakit tamam, anam

Can parçam, yürek karam, anam

Sılayı, yari de, babamı özledim ya

En çok seni anam!

Ben gelmeden kara topraklara girme anam!

Şehit olursam da ağlama anam!

Haydi kalın selâmetle!...”