Bir yaprak kadar güçsüz ve gamsız! Sonbahara yenik düştük hesapsız? Anlattıklarımdan hiçbir şey anlamaması ne acı, oysa ben hep aynı ben, her zaman yanında ve güçlü. Zalim kışlar atlattım, çırılçıplak, kimsesiz, iliklerine kadar ayaza kesmiş.... Bir yudum sevgide ilkbahar gibi belirecektim heyecan ve varlığımla. Yazlar kavuracak daha sıkı sarılacaktık birbirimize. Oysa sen de o cesaret nerde? Ne beni tam anlamıyla dinliyor, ne de özümsüyordun. Günlerce köklerime sarılıp senin rüzgarlı sonbaharlarını sineye çektim, beni nereye savuracağını bilmeden. Sen fark etmedin ama her baharda yeşeren aynı yaprak değil biraz daha uzaklaştın renginden. Bende yaprağına yabancı bir ağaç olup çıktı yüreğim. Ne yağmurlu nisan sabahlarını,ne de yağan ilk karı sensiz yaşamadım.Ben hep üşüdüm, yalnız soludum acıları ve anıları... Bu anlamda kimse destek olmadı gülümseyen yanımı hatırladılar hep. Çıkılmazların içinden tereyağından kıl çeker gibi sıyrılan polyanna yanımı...

            Et tırnaktan kopar ama sadece etimiz acır. Can, hem tırnak kopunca, hem de yenisi çıkarken acır. Acımak istemiyorum artık, baharlardan korkmak istemiyorum. Yıllardır tek mevsim soluyorum bu gidişle mevsimsiz kalacağım. İnanarak bir söz bekler yürekler, içten, samimi bir bakış. Aynı anda kıpırdar için, kendine bakıldığının farkına varmadan.Kendinden bir şey bekleyeni ve bekleneni her zaman ki vakur duruşunla başından savdın,inandırdığını sanarak.

            Oysa sevgi gönüllerde tutsak olsun diye yaratılmamıştır, bunu bile bilemedin.

                                                                              F.HAMZAÇEBİ