TRAFİK


            Yaz aylarında turistik bölgelerin trafiği bir hayli artıyor. Ama trafiği denetleme ile ilgili kış aylarından farklı bir uygulama göremiyoruz. Kim denetler, nasıl denetler, bilmiyorum ama, pek denetlemenin olduğunu da sanmıyorum.
           Yollar bin bir çeşit aracın cirit attığı bir kaosa dönüşüyor. Bilhassa şehir içinden geçen ana yolların mutlaka hız bakımından denetlenmesi gerekir diye düşünüyorum. Karşıdan karşıya geçen yaşlılar, çocuklar, çocuklu bayanlar, özürlüler bir hayli zahmet çekmekteler. Bir de bisikletli çocukları unutmamak gerekiyor.
            Küçüklü büyüklü  arabalar, canlarının istediği yerde park ediyor, önlerinden arkalarından insanlar gelip geçi yor. Ha şimdi ha birazdan kaza olacak diye insanın yüreği ağzına geliyor.
           İşler yolunda gidiyor gibi göründüğü zaman kuralı kaideyi pek aldırmıyoruz, ama bir olay meydana gelince olağanüstü önlemler almaya birkaç gün olayın sıcaklığı geçinceye kadar bu tedbirleri  sürdürmeye devam ediyor, daha sonra da gene her şeyi olduğu yerde bırakıp günlük rutin işlerimizin başına dönüyoruz. Vatandaş ölüyor, yaralanıyor, sakat kalıyor. Hasta hanelerde, mahkemelerde yıllarını harcıyor, bunları hiç düşünmeden günlük yaşantımızı sürmeye devam ediyoruz. Hatta bununla kalmıyor, keyfimizi bozan, müdahale eden oldu mu, büyükmüş, yaşlıymış, bayanmış hiç dinlemeden dikleniyor, kafa tutuyor, tartışıyor, kaba sözlerle ve hareketlerle birbirimizi incitmekten de çekinmiyoruz.
              Yayalara göre sürücüler haksız, sürücülere göre de yayalar. Kanunlara bakarsan her şey var içlerinde ancak açıklık, netlik ve sadelik yok. Girmeye çalıştığımız Avrupa’ya bakın.: Kanununda daima sürücü haksız. Çünkü o, kullandığı aracın, yolun, durumun gereğini yapmak zorundadır. Yurt dışına çıkanlar bilirler, yayaların araba yoluna adımlarını atmaları halinde araç derhal durur ve yayaya yol verir, hatta yaya biraz tereddüt etse, arabadaki sürücü gayet nazik bir ifade ile eliyle yayaya geçmesi için işaret eder. İnsan insanlığını hisseder ve kendisine gösterilen saygıyı görünce o da teşekkür eder ve yoluna devam eder.
               Bir gün büyük şehirlerimizin birinde trafik lambalarının bulunduğu bir yaya geçidinden geçiyordum. Lambalar yayalar için yanıyordu. O yüzden hiçbir endişe ve panik hissetmeden ve emin bir şekilde karşıdan karşıya geçerken aniden bir taksi burnumun dibinden olanca hızıyla geçmez mi? Dondum, kaldım. Lamba hala yayalar için geç işareti veriyordu. Allah’tan karşıda yolun üzerinde genç bir trafik polisi, duran bir arabadaki sürücü ile sohbet ediyordu. Yanına saygı ile yaklaşıp biraz önceki durumu anlatınca bana ne dese beğenirsiniz?
                Tabii trafik kontrollü olsun isterken böyle eğitimsiz, işleri hızlandıracağına yavaşlatan, saygısızlığı, kabalığı kastetmiyorum.
                   Fransa’da bir polise her hangi bir şey sorsanız, nazik bir şekilde sizi dinler, gerekli cevabı verir ve üstelik bir de eliyle size selam verir.
                 Ben bunları söyleyince hemen bana “Burası Türkiye” edebiyatı yapmayın lütfen. Bizim insanlığımız, kibarlığımız, insana saygımız dillere destan olmuş, tarihlere geçmiş. Biz eskiden böyle değildik. Olmamalıyız da.

ANA SAYFA