Her gelişin bir sonraki gidişinin habercisi bana
Bu gitmeler beni yavaş yavaş öldürüyor anla.
Hani ilk gidişinin dönüşünde sana bir şey demiştim hatırla
O dediğim bir gün gerçek olacak asla unutma…..
 

Bir gün o sınır kapısından içeri girdiğinde ;
İçin buruk bir acıyla kavrulacak
Gözlerin istemese de vicdanın ağlayacak
Ellerin hemen telefona sarılacak;
Ve benim telefon numaramı tuşlayacak
Telefonum uzun uzun çalacak hiç kimse açmayacak
İçini acı bir telaş , korku alacak
Kim bilir belki de  yüreğin ağlayacak…
 

Telaş içinde koşa koşa eve geleceksin .
Kapıyı çocuklardan biri açacak
Gözlerin evin içinde beni ararken
Beni sormak isteyeceksin ama nutkun tutulacak
O anda hafızan ilk günkü konuşmamı hatırlayacak
Söylediğim her kelime kulaklarında çınlayacak
Ve o zaman anlayacaksın ki artık yokum….
Sensiz bir hayata dayanamayan bu yürek
Senin dönüşünü göremeden göçmüş gitmiş

Belki ağlarsın belki sevinirsin bilinmez
Ama bilesin ki bu dünyaya bir daha ben gelmez.
Sen benim bende senin son şansımızdık
Gerçekten güzel bir hayatımız olurdu birlikte olsaydık
İnanki bir elmanın iki yarısıydık
Birbirimizi belki anlamak istemedik belki anlayamadık….

 
Gerçekten sevdiysen son kez mezarıma gel
Orda bir gül bulacaksın ona son kez bir su ver
Elinle toprağıma dokun seni hissedeyim
Sevdasından öldüm amma oda sevmiş diyeyim
Mezarımın başında sakın ola ağlama ..
Neden oldu diye vicdanınla boğuşma
Son bir elveda de git arkana bile bakma
Vasiyetimdir sana beni asla unutma…………       

                                                        Celile DOĞAN