Bu gün yağmurun koynunda uyandım.Umutları rüzgarın kollarından çalıp, yüreğine bıraktım. Dar akşamlarda yüreğine gülüşlerimi ekmek isterdim, oysa kurumuş topraklara hüzünleri serptim. Ilık bir hazan akşamıydı,bırakıp gittin, ne arkana baktın  ne de söz ettin. Sen bilirsin diyemeyeceğim  dönüşü olmayan hatalar yaptın..

           Bırak terk edilen yürek sabahın aydınlık ışıklarında doğsun ,ben üzülmem acılara, tutunurum umutlara, gönül bahçeme uğrayan hazan olsa da eritirim sıcak ve samimi gülüşlerimle. Acılarım kanasa da gözyaşlarımla yıkarım kırık aynaları. Kafamdaki allak,bullak düşüncelerle, uzunca olan yürüyüş yolunda,denizin ninnilerini dinleyerek yürüdüm. Sarı yapraklar düştü önüme ,anladım ki zaman mavilikleri yitirmişti. Gençlerin mekan tuttuğu mütevazi bir çay bahçesinde sıcacık bir bardak çayla demlendim. Hafifçe esen rüzgar yağmurun habercisiydi, ışıklar bile renk değiştirmişti. Göz pınarlarına yaşlar dolduğunda nasıl ki gözler parlak duru, şehrin ışıkları da öyle parlıyordu. Saat kulesindeki derece gecenin sıcağını gösterirken hafifçe çiseleyen yağmurla kendime geldim. Yapraklar daha fazla düşmeye başladı dönüş yollarıma renkleri kızıl ve sarıydı, yağmur hızlandı, saçlarımdan süzülüp üstüme yağdı. Aslında beni ıslatmıyordu, düşen her damla kalbimin harçsız duvarlarını yıkıp geçiyordu.

             Kanayan çığlıklarımı yutkunup kırılmış hayallerimi topluyorum kentimin ıslak kaldırımlarından!.....

Yak umutsuzlukları direnen yanınla, acılara inat, yokluğunda yaşat bilmeyenler öğrensin. Utandır arsız acıları sabrın derviş yüzüyle !...

                                                                                                            F.HAMZAÇEBİ