YANLIŞ ADRES

                Artık geceler onundu. Kimseye hesap vermeyecekti. Kendiyle hesaplaşacaktı. Bu hayatı kendi seçmedi .  Bu kenti, bu  mahalleyi, bu evi. Sorulmadı hiçbir zaman ne olacaksın diye. Hayat arkadaşını bile onlar seçti. O sadece yaşadı…
                Çünkü onların çocukları idi. ” -Senin yaşın daha küçük, aklın ermez. Büyüdüğün zaman karar verirsin. Şuna bak bacak kadar boyunla akıl veriyor. Oğlum biz bu saçları değirmende ağartmadık.” derlerdi.
                Ne doyasıya oynamasına, ne koşmasına, ne sevmesine izin verdiler. Hayal bile kurmasına izin vermediler. O, gerçeklerin adamıydı . Hayatın kendisi idi. Önceleri anne ve babasının tutsağı  daha sonra patronun , sonraları hanımının daha sonraları da çocuklarının tutsağı oldu .En sonunda gecelerin tutsağı .
                Tutunduğu dallar birer birer kırılmıştı. Önce benim her şeyimsin dediği babası daha sonra ciğerimin bir parçası dediği annesi, sonraları sensiz asla yaşayamam dediği karısı ve her şeyim dediği oğlu bırakıp gitmişti..
                Günler boyu gözyaşlarını içine akıttı. Hayatı tanımadan hayat onu un ufak etmişti. Çok kereler gitmek istedi ama yapamadı. Artık onu bağlayan bir şey yoktu. O; geçmişin bütün izlerini yok etmek; bu evden, diyardan gitmek, tüm yaşanmışları bu duvarlar arasında bırakmak; geçmişini buraya gömmek istiyordu. Hiç yaşamadığı özgürlüğü bulmak istiyordu.… Son kez odalara göz gezdirdi. Sanki buraya ait değildi. Ceketini  omzuna alıp gecenin karanlığına karıştı.Yıldızlar yoldaşıydı artık.
                Babasının her fırsatta söylediği “-Ben ölürsem bu oğlanın açlıktan nefesi kokar “ sözleri aklına düştü. İçine yer etmişti ,  bu söz .
                 -Avazı çıkığı kadar bağırdı. Hayır baba düşündüğün gibi olmadı , bak dimdik ayaktayım .Girdiğim tüm ihaleleri kazandım .Kendimce çok güzel işler  yaptım  , ama sen görmedin .
              -Canım annem istediğin gibi olamadım. Çok paralar kazanamadım, Şükran teyzenin oğlu gibi doktor, Elmas teyzenin oğlu gibi mühendis olamadım.Katlarım arabalarım olmadı. Benimle gurur duyamadın. Ama ben hep sana layık olmaya çalıştım yaşadığın sürece. Seni çok özledim anne ...
              Ya Nurancığım! Hani ben senin her şeyindim? Bensiz olamazdın? Ne buldun o adamda? Sevgiyi mi,  parayı mı,  aşkı mı? Oysa kendin gelmiştin bana … Sevdiğim  vardı ama izin vermediler! Seni de sevdim bağrıma bastım evimin kadını ,  çocuğumun annesi oldun.Ya sonra…
               Canım oğlum ! Bir tanem sensiz yüreğim çok acıyor. Gezdiğimiz parklara futbol oynadığımız sahalara ayaklarım hiç gitmiyor.Atlı karıncalara hiç binmiyorum.Şehirler arası yolculuklar çoktan bitti.Seni anımsatan her şeyden kaçıyorum;nereye kadar bilemiyorum .Kokunu sıcaklığını çok arıyorum, çoook. Üşüdüğüm gecelerde önceleri annen sonra sen geliyorsun aklıma… Sımsıcak gülüşlerin kurşuni gecelerimde güneşim oluyor. Benim içinde yanında yer var mı canım oğlum?
               Bir insan bu kadar cezalandırılır mı ,bu kadar olumsuzluklar üst üstte gelir mi? Duyguların çöktüğü dibe vurduğu  anlar bu anlar. Oysa  onun beklentileri hiç olmadı, dümdüz bir adamdı. Beklentilerin olduğu yerde hayal kırıkları,hayal kırıkların olduğu yerde ise üzüntü ve keder kaçınılmazdır. Sanırım adres yanlış yazılmıştı.

                                                            Samiye SEZEN SAYIN

                                                            4 / 04/ 2006 -BURSA