YİNE BOYNU BÜKÜK

Bu kaçıncı babalar günüdür bilmem ama her babalar gününde boynum bükülür. Bir babalar günü daha geldi ve hem de babasız ve baba olmanın tadına varamadan geçecek olan bir babalar günü. Nedense bana özel günlerimi ben bir türlü kutlayamıyorum. Buna benim yaş günüm de dahil dostlarım. Bu babalar gününde yine boynum bükük. Hem de öyle bükük ki; çok sevdiğim insan şuan dua bekliyor uzandığı yatakta. Bütün duaları bekliyor yaşam mücadelesi verirken ve ben yine boynu bükük elimden bir şey gelmeden yüce Allah’a dua edebiliyorum sadece. Bu babalar günün de benim özel günümü kutlamasını o kadar çok isterdim ki… Bana bu gün içerisinde nasıl bir söylemde bulunacağını, nasıl sesleneceğini tam beklerken, benim ona ulaşmamın nasıl olacağı durumu ortaya çıktı. Ona ancak dualarla ulaşmaya çalışıyorum ve öyle de oluyor. Ya çocuklarım.... 

İnsanın yaşamı tersliklerle doludur ve inan bu terslikler başlamaya görsün. Bir türlü yakanızı bırakmaz sizin, aynen benim olduğu gibi. Hele bir de mutlulukla birlikte hüzünü de bir anda yaşama gibi bir kadere sahipseniz; işte o zaman sizin için söylenecek pek bir şey de yoktur. Mutluyum, mutlu oluyorum dediğiniz bir günde ise acı haber alıyor ve acılara gark oluyorsunuz. Tam işler düzene girdi diyorsunuz, yeni bir iş başı yapıyorum dediğiniz günde sizi yıkan o acı haber gelir ve can evinizden vurur ve yıkar gider. Yıkılsanız da ayakta kalacaksınız, kalmalısınız. Çünkü siz babasınız ve öyle de olur. Hele bir de sevdiğinize söz vermiş ve ayakta duracağım; ne olursa olsun ağlamayacağım, sesim gür çıkacak demişseniz işte artık sizin ağlamanız mümkün değildir. Ağlayamazsınız, ağlarsanız sevdiğinize karşı sözünüzde durmamış olursunuz. Kısacası siz bir babasınız, ayakta durmalısınız ve duracaksınız. Öyle de olmalı. Bu dünyada en çok ağır yükü çekenler babalar değil mi? Anneler sıkışınca, çıkmaza girince, işler kördüğüm olunca; “ Sen babasın, sen evin erkeğisin, sen çözmeyeceksin de ben mi çözeceğim.” der hemen. İsterseniz çözmeyin, isterseniz problemi halletmeyin. Erkeklik ve babalık onurunuz o an ayaklar altına alınır. Çok az kadın vardır ki, gerçekleri görüp; bu yaşamda mücadelenin kadın erkek ortak yapılması gerektiğine inanan. İşte o inanlardan biri ise şimdi yaşam mücadelesi veriyor. Vermeye de devam edecek uzun süre. 

Babalar konusunda gerçekten o kadar çok söylenecek var ki… Ama ne yazık ki kadınlarımız bunu şuan anlayacak durumda değiller. Gerçi bütün kadınlarımızı aynı kefeye koymak yanlış. Ancak şu bir gerçek ki; günümüzde ekonomik özgürlüğünü kazanan kadınlarımız, sıkışınca ya özgürlüğü seçer evden ayrılır ya da evdeki eşi ile belirli bir süre çok yıpratıcı bir savaşın içerisine girerek yaşam içerisinde kendisini kanıtlayacağım diye çırpınır durur. Aslında bunlara hiç gerek yoktur. Hiç kimse kimseye kendini ıspat etmek zorunda değildir. Yaşamak ve görmek yeterli olacaktır sadece. Bu arada gerçekten evinde çocuklarına ve eşine kök söktüren  babalar yok mu? Onlarda günümüzde çok. Ne yazık ki bu gün gerçekten baba olarak insanların karşısına çıkacak kişilerin sayısı çok azdır.  

Baba olmak zordur. Hele babalık gerçekten çok zordur. Günümüzde her şeyin yokluklarla örüldüğü bir dünya da evin babası olarak görev yapmak ise gerçekten çok zordur. Tüm babalarımızın bu haftaki babalar gününü kutlar, acısız, hüzünü olmayan; mutluluk dolu, özlediğiniz gibi bir babalar günü geçirmenizi dilerim.

Saygılarımla.                                                                     Akbük/14.06.2007 
                                                                Hüseyin  DURMUŞ