Bu oda ne çok şey yaşadı benimle.. Duvarlarda şen kahkahamın izi de var, hıçkırıklarımın yankısı da. Başımı koyduğum yastıkta kah acılarımı dindirdim, kah hayaller kurdum.Nice umutlara yelken açmak için duvarlara bakarak baş koydum. Kah gözyaşım aktı, kah umudum taştı...

Sıkıntılı günlerimde sorunlarımın acısını eşyalardan çıkarırdım eskiden. Sevdiğim müziği dinlemezdim mesela, müzik setine düşman gibi bakardım. Sanki onun bir suçu varmış gibi... Hani insanlar sevdiğinden ayrıldığında o anı hatırlatan şarkıyı düşman ilan eder, ne zaman o şarkı çalsa üzülür, "bu şarkıyı hiç sevmiyorum der "En kolayı budur. O duyguyu kabullenmektense şarkıya kabahat bulur ya hep.. İşte onun gibi..

Geçmişimin acısını bende ne çok şeyden çıkarmışım meğer!..Suçlu bendim oysa. Bunu anlayana dek ne haksızlıklar yaptım eşyalarıma..

Yooo... Sakın kırıp döktüğümü sanmayın... Kalbimden başka kırılan bir şey olmadı yıllarca..Hırsımdan fırlatmak istesem de bir çok şeyi kıyamadım.. Sadece küstüm..

Kasetlerim affedin beni, sizleri unuttum diye bana kırılmayın.. Kitaplarım tozunuzu aldım ama kapağınızı açmadım diye bana gücenmeyin.. Affet beni günlüğüm. Sadece olağan şeyleri yazdığım, duygularımı senden esirgediğim, kelimelere dökmediğim için beni bağışla.. Düşman oldum diye güzelliklere, hoş kokulu tüksülerim, sizleri çekmeceye kapattım.. Kızdınız mı?.. Ya mumlarım, uçtu mu kokularınız sizleri yakmadım diye ?

Bakın döndüm işte!.. Burdayım.. Yüzleşiyorum her gerçeğimle artık. Odamda şen kahkahalarımın yankısı aklımda, artık yastığımda geleceğin umutları filizlenecek, tatlı düşlerle.. Odama hindistan cevizi kokulu tütsü dumanı yayılırken, müzik setimden 'ney'in huzur dolu nağmeleri çınlayacak... Kitaplar sırayla okunacak.. Ve... kalem kağıtla dost. Her duygu yerini bulacak artık; kelimeler dostum, kalem arkadaşım oldu bile..

Hayat döndüm sana işte..Yaşıyorum seni doyasıya..Gözümde neşe, yüreğimde sevgi, yüzümde tebessümle...

Ve bir kez daha sana MERHABA...

Şule Akar

11.02.2006 Saat: 23:00