ZAMAN

                     “Zaman!! Nefret ediyorum senden!! Neden bu kadar acımasızsın?  Ne yaptım sana? Hep aynı şey… Önce kandırıyorsun beni, sonra indiriyorsun kabama tekmeyi… Neden sevdiklerimi elimden alıyorsun? İsyanımı duy!! Tamam mı? İstediğini bu kez veremem sana.O benim herşeyim, mutluluğum… Elimde kalan ve beni hayata bağlayan tek damar… Neden benimle uğraşıyorsun anlamıyorum. Hatalar desem, herkeste var.. Beni hep oraya itiyorsun.. Hani o yanına yaklaşmaya bile çekindiğim derin, koyu ve korkunç kuyuya… Yükseklik korkumu bildiğin için yapıyorsun biliyorum…
         Bu mu yani? Elime bıraktığın sadece bu bitmeyen gözyaşı ve acıyan içim mi?.... Ne yaptım sana?.... Ne yaptım? Bağırmak istiyorum. Çıkmasını içimden o koca sıkıntı yığınının.. Bir kez olsun, bir gece huzurlu uyuyabilmek…. Eskiden hayatımken neden şimdi özlemim oldun mutluluk? Neden aldınız içimden onu? Neden bağlandım bu zincirlere… İçimdeki sevgiyi bilmiyor musunuz? Kırarım zincirleri, yıkarım duvarları, haykırırım ama yine de vermem sana, size… Kaç tanesiniz bilmiyorum ki… İçinizden bir tane de iyi çıksa… Onu  veremem sana… O benim TEKim, narinim… Ya dokunup bozarsanız onu da, bana yaptığınız gibi… Hayır!! Gölge bile düşmemeli onun üzerine.. O benim… Benim,o benim… Hayatımı ortaya koymaya değen tek şey o… Bakma ona, yaklaşma… Çek o çirkin saydam elini kalbimden… Alamayacaksın içimdeki O’nu, o mutluluğu… Yeremeyeceksin  artık yükseklik korkumu…  At beni o kuyuya at!!! Sen atmazsan ben atacağım kendimi… Gerekiyorsa onu da yaparım. Değer çünkü meleğime, tatlıma, sonsuzluğuma, özgürlüğüme… Tenimi ürpertebilen ama aynı zamanda içimi ısıtabilen tek varlık o..   Baktığımda, bakmaya bile çekindiğim o yeşil gözler.. Bakarsam bozarım belki  diye bakmadığım o güzel gözler.. Güzel gözlüm o benim… Denizim… Mavinin en dibine batmışken beni kurtaranın yeşil olduğunu anladım… Kıyamam ona…   O herşey tamam mı? Beni yarala, vur yerden yere ama onu alma yanımdan zaman… Noolur… Yalvartmaksa isteğin, tamam!! Ama ona dokunma.. Benim o, bu kadar bencil olma... Yapma…  
          Hayır!! Kapatma gözlerini noolur!! Çevirme başını başka yönlere… Yanındakine baksana… Zaman… Benim düşmanım o… Kaptırma ona kendini.Bırakma ellerimi, sensiz naparım ben?.... Yapma… Geri dön…           Gittin mi?Off hayır ya,hayır!! Nereye akıtayım gözyaşlarımı, nereye boşaltayım içimi? Neresi bu kadar acıyı kaldırabilecek kadar geniş? Hangi duygu anlatabilir içimdeki acıyı, sevgiyi, nefreti, isyanı?.. Hangi düğüm çözülür , boğazımdaki kadar zor? Kaybetmek istemiyorum… İstemiyorum… Yeter… Zaman geri ver onu bana.. Geri…..”
          Uyandığında sırılsıklam terlemişti… Yine aynı rüya; iki aydır bir türlü peşini bırakmayan… Aynı rüya ve yine solundaki aynı boşluk, aynı yalnızlık…..
            Ve bir kez daha mırıldandı; “zaman bu kadar acımasız olabilir mi?”

                                                                          Melike Aşkın
                                                                          H.f.And.lisesi