Boşa düşünmekten canı sıkılınca,
Başlar insan çevreye sarmaya.
Bir an darda, ortada kalınca,
Birden haykırır;”zıkkımın kökü”

Hep canını sıkarsınız komşunuzun,
Ağız dalaşın girersiniz upuzun,
Sonunda olursun hep bozun bozun,
Dersiniz birden ; “zıkkımın kökü”


Daime aşktan yersiniz darbeyi,
Göremezsiniz yaşamda hiç sevgiyi,
Boynu bükük geçen o geceyi,
Hatırlatır birden ; “ zıkkımın kökü”

Derse çalışmayan öğrencini sıkıntısı,
Derhal öğretmeninden çıkartır acısını,
Akşam eve varınca çıkar sancısı,
Hatırlatır ona o an ; “ zıkkımın kökü”

Sınavın stresi sarınca öğrenciyi,
Hatırlar akşam yaptığı eğlenceyi,
Bu işin sonunda boşa geçen geceyi,
Beyninde zonklatır ; “zıkkımın kökü”

Fakir akşam olunca karnını doyuramaz,
Memur çalışmasının karşılığını alamaz,
Zenginler çaldıkça çalmaya doyamaz,
Beynini zonklatır insanın “ zıkkımın kökü”.

 

                                           İzmir.02.04.2003

                                           Hüseyin DURMUŞ54