Maviydi gözleri, bir çocuğun masum bakışları kadar duruydu. Öyle çok severdim ki onu. Sıcacık yaz günlerinde ferahlık verirdi içime, seyrine doyamazdım.Dertlendiğimde kime söylerdim kim anlardı beni, ama bilirdim ki o vardı. Ben anlatırdım o, dinlerdi.Susardı hep cevap vermezdi, o suskunluğunda neler söylemek istediğini ben bilirdim. Sabırla yıllarca beni avuttu. Sıcak yaz akşamlarında onda serinledi içim. Yağmurlar yağdığında ayrı bir güzeldi üstüne düşen her damlada içim titrerdi.

         O kadar kocaman bir yüreği vardı anlatılır gibi değildi.Kızmaz mıydı? Elbet kızardı öyle böyle değil köpürürdü! sesinin gümbürtüsü kulaklarımda uğuldar hala. Karanlıklarıma yokluk hançerini vurmadan, gözlerinde saklı güneşle gelirdi yalnızlığımın gölgelerine. Sözüm ona değildi, ayaz vurmuş gecelerimdeki göz yaşlarımaydı. Canı acıyordu kelimelerimin ,bilirdim ben anlatırken yüreğine batıyordu.Kızsa da, köpürsede o beni sabırla dinlerdi. Kimselere söz etmedi benden öylede ketumdu.

         Benim güneşim onun mavi gözlerine uyanıp ılık nefesinde soluklandığı için bu kadar sıcaktı. Belkide tek sırdaşım olduğu için bu kadar çok seviyordum. Gecelerde karanlığa gömülürdü mavi gözleri, benim gibi sabırla sabahı beklerdi bilirdim çünkü aynı bendi.Rüyaları çalınmış gecelerde sevdim onu adı denizdi. Mavi gözlü çocukların kirlenmemiş düşlerinde büyüttüm.

          Katran karası gecelerime bir avuç maviliğinle gelki, gecenin avuçlarında uyumaktansa, maviliklerinde kıvrılıp bir çocuk gibi sende huzurla uyuyayım. 
    
                                                                F.HAMZAÇEBİ