ANNE!...

  Hani yeşilin en güzelini giyen doğadan… Hani gülünce yaprak yaprak, ağlayınca yağmur olan… Hani güzel yüzünü taçlandıran sıcaklığına muhtacım anne. Katıksız sevginin adresi anam. Ne zor seni kelimelere dökebilmek, ne zor bendeki seni şekillendirebilmek, sen benim masumiyetim, sen yargılamadan dinleyenim, sen yüreği sevgiyle dolu gerçeğim, hep benimle kal annem.

    Katıksız karşılıksız, çıkarsız seven en kutsal sevgili adı anne! Seni sevmek sonsuz bir vadide yol almak gibi, papatya tarlalarında koşarken, uçuşan yaprakların, aşkının sessiz kanatları olduğuna inandığım, her gün yeni baştan yeni tatlarla dilimde, yeni renklerle gözümde ve yeni coşkularla gönlümde yaşattığım anlatılmaz aşksın anne! Kıskanırdın başkasının kucağındayken, sakınırdın herkesten, hastalansam başımda sen,  uyuyorken kaç kez örterdin üzerimi. Minicik ellerimi ellerinde ısıtırdın. Tadı nasıldır anne sütünün? Nasıl okşar çocuğunu da ağlayan çocuk sadece onda susar? Bir anne çizebilir misiniz benim için karanlığın kar soğuğu parmak uçlarına?

    Minicik varlıkları yetiştirmek bir insanın sorumluluğunu almaktır. Şimdi ben de bir anneyim ve hala annemi arıyorum. Beni sen yaptın anne ellerinden öpüyorum ve bu gün biraz daha sen oluyorum.                                                  

 F.HAMZAÇEBİ