DÖVSÜNLER
Bir cisim, bir ruh ve
bilinmezlik,
Eller, ayaklar derken gözler,
benlik
Hiç bu
dünyada değilmiş gibi densizlik,
Bedenin
her yanını sarmış bir tembellik.
Yollar
kalabalık, adım atmak zor
Bu beden
kapılmış sele görme hor,
Biraz
gaflet, biraz cahillik, sanki
kor!
Nasıl
yürür bu et yığını sen ona sor?
Ağlasın isterdim
gözlerimi,kızarıncaya kadar
Dövsünler cismimi, inan kan
çıkıncaya kadar
Okyanustaki azgın dalga
duruluncaya kadar
Dövülsün, dövülsün ruhum
yoruluncaya kadar
İzmir / 16.01.1979
Hüseyin DURMUŞ
