HASAN FAHRİ TAN
	HASBİ-HAL Yalnızlığını, Gözlerinden okudum Yaban çiçekler arasında bir gülün Hasretini Soluk benizinden... Irmaklar Nehirler çağladı gönlümün coğrafyasında Bir tufan koptu -tufan bilir misin- Perdeler, Güneşlikler çektim kirpiklerim üstüne Hislerimin ifşasına bendler kuruldu Tenden Bedenden... Lisan sustu Kelimeler karaborsa sözlükte Ne bohemler geçirdim -bilmezsin- Ne buhranlar... Defo'lu dostlukların, -pazarlarında- Müstamel gülücüklerin satıldığı bu şehir Yahya'nın özlediği Gözlerini kapatarak dinlediği Orhan'ın O İstanbul olmasın Ve -bir oldu-bittiyle- Seni Yutmasın sakın... Issız-bucaksız çöllerde Ak-babalar sağlamışsa salt çoğunluğu İşte böyle sınırlıysa hakların -bir beyannameyle- Elde ferman Ölümünü beklemez leş kargaları Ki sen böyle yaşıyorken başı dik... Zifiri karanlıkta Klasörü beyninse de işkencelerin Tiryakisi olmadık Her acının biz daha Zulmün Bir ah çektim Sende zımbalanmış dosyalarına            Düşündüm            Ademden            Havva'dan olanı                                hasan fahri tan