Sessiz sessiz yağan yağmur damlaları,
                 Yaşamın sonsuzluğunda son bulacak yılları,
                 Bir insan selini dahi yutacak olan sokakları,
                 Hızla akşamın karanlığına girmekte İzmirli

                  Köhne sokakları, medeniyetsiz apartmanıyla,
                  Kendini düşünen bürokratı, üşüyen yoksuluyla,
                  Tezatlar içerisinde yaşayan mağrurlusuyla,
                  Gecenin karanlığında kaybolmak istiyor İzmirli.

 
                   Bir tarafta fakirim diyen teraneci işçisi,
                   Bir tarafta zorlanıyorum diyen emekçisi,
                   Zorun sonunda isyan edecek memur destesi,
                   Yine karanlık içinde yok olmak istiyor İzmirli.

                                                İzmir / 10.01.1984
                                               Hüseyin  DURMUŞ