OĞLUM 

         Sen doğar doğmaz suya bırakılan bir andın. Binlerce metre yükseklikteki kaynaktan, dünyaya denizlere, göllere akandın. İyiki geldin dünyama, beni düne bağlayan yanım, yarına açılan aydınlığımsın. Hayallerimin gerçeği, en güzel rüyalarla beslenen halisin. Sen olmasan ben anlamsızım.

          Daha dün gibi doğuşun, parmaklarımdan tutup yürüyüşün, acemice koşuşun. Meraklandıkça öğrenmeye hevesin. Öyle itina ile büyüydün yıllarca beklenen olduğundan belki, seni herkes çok sevdi can OĞUL. Sana bir şey olu diye içim titrerdi, hastalanmasın ben hastalanayım derdim. Deden, teyzen, dayın emrine amadeydi.  Baban ne zaman büyüyüp benimle konuşacak diye sabırsızlanıyordu. Ne çabuk geçiyor zaman acın, acımdı, içim acırdı, canım yanardı. Herkes gibi sende büyüdün, bu ilk elimi bırakışındı. İlk heyecanın, ilk endişen. Yeni bir ele sarılıyordun sımsıkı, elini tuttuğun öğretmenin, benim kadar sende emeği olan ilk öğretmenindi. Sen öğret ona dedim, dünü, bugünü ve yarınları bilgilerle donat.... Artık oğlum sana emanet, emanetimi canın gibi taşı, kutsal kitabın gibi taşı. Sende benim kadar sev, çünkü o bun değer, o benim OĞLUM.

        Ben bir anneyim, canımdan can kattım ona, eğer can vermek gerekirse yeniden bin canım feda sana. Canına, tenine, yüreğine zarar gelmesin dayanamam o benim OĞLUM. Ölümüne bir sevgi bilmem nasıl anlatılır ki, yaprağına çiğ düşse, yüreğim incinir. Bu gün 16 'sın da delikanlısın, canların canısın, ömrün sağlıklı ve uzun olsun.

        Yaşamak en çok sana yakışıyor, çünkü sen yaşamsın canım OĞLUM.

 

                                                                                                                F.HAMZAÇEBİ