SENSİZLİK ORMANINDA
SONBAHAR
Seni gördüm sensizlik ormanının
derinliklerinde...
Yürürken sensizlik ormanında sessizce,
Sonbaharda sararıp
solan sonra da
Rüzgarla beraber dökülen, kurumuş yapraklara
Attığım her adımla
bastığımda,
Tutamadım kendimi; hıçkırıklara boğuldum bir
anda.
Senelerdir yapmak
istediğim;
Ama bir türlü yapamadığım bir şeydi bu...
Yaprakların
içindeki ezikliği tattım sanki,
Onları kendime benzettim bir an...
Sonra, birden
durdum ve gülümsedim; çünkü
Seni gördüm sensizlik ormanının
derinliklerinde...
Güneş KAYACAN
