Yokluğuna ödül olarak cennette sensiz yaşamaktansa, cehennemin avuçlarında yanayım. Kar yangını gecelerin en dar vaktinde seni düşünürüm yüreğimde. Sevda da hep bahar mevsimi olmalıydı diye. Hüznün göğsünde acıyı demleyip, gökyüzünü ıslak düşlerimizle yamamalı terzi inceliğinde. İmkansızlığın toprağına sımsıkı tutunan çınarlar gibi, umuda gülen kökleri olmalıydı.  Yalancı baharlara sarılıp aynı tomurcuğun nemli dudaklarında yaşamalı aşkın tutsaklığını. Dolunay da, oturmuş iki kadeh parlatıyorken eriyen iki güneş tanesi gibi serilmeli yerlere. Alabildiğince sarhoş olup,dökmeli içimizi,gelmişi, geçmişi karanlık denizlere. Gençlikten başlamalı önce, hayatın baharından dem vurmalı. Anlatıyordu, sevmişti vaktiyle dinlerken  bakakalıyordu öylece, yaşanmışlıklarda seni görürcesine.

      Devirdim kirpiklerimi uzun hummalı gecelere, geçmişe, düşlere daldım sessizce. Yaşlar sicim gibi yanaklardan süzülüp gitti, sildi onları mendille. Başını daya omzuma destek olur sana dedi usulca.Uzun uzun oturdular rıhtımda. Gece epey ilerlemiş sarhoş olmuştu ikiside. Ayağa kalkıp tutundular birbirine, sendelediler ama yıkılmadılar   yinede.

     Senli sessizliğinin içinde yokluğunun kıvılcımlarında kuruttu ıslak kirpiklerini. Sıcak nefesini üşüyen teninin üzerine örtüp avuçlarına sığındı çaresizce. Yanan ışıkları söndür gülüşleri ört üzerimize.