Seni tüm bencilliğimle sevdim. Sevilme ihtiyacının cevabıydın sen. Aşkın sendeki yansımasıydı beni çeken. Yankılanan sesimdi,  sesindeki. Ben sevmenin bana ait olan kısmını sevdim. Deniz dibinin büyüleyici evreninden çıkıp, vurgun yiyen yanını sevdim. Dingin doğanın içine kattığım fırtınayı sevdim... Belki seni değil, seni sevmeyi, belki seni değil, senin beni sevmeni sevdim....

      Bir senfoninin çok sesli ritminde, hayalini giyinip süslü bir elbise gibi üzerime, sonsuzluğa uzanan adımlarla dans etmek istedim.Sımsıkı sarıldığım bir beden yetmezdi bana. Kurallarla sınırlanmayan, dokunmakla doyulmayan bir sevgi istedim. İşte bu yüzden seni sevdim. Uçurumun ürkütücü yüksekliklerinden, uzanıp beni tutacak bir el değil beklediğim. Zirvelerden diplere yuvarlanmanın tanımsız heyecanını tatmak isterim. Alabora olmak, yalpalanmak, deniz tuzuyla yıkanmak dileğim. Monoton bir huzuru değil, tutkulu bir kaosu seçtim. Çünkü düz çizgiler bana göre değildir, sivri uçlu köşeleri severim. İş hayatımda bile amirlerim şöyle derdi. Sen! var olan çizginin üzerinde yürümedin hiç, hep yüksekleri ve sivri uçları tercih ettin. Belki de beni ben yapan buydu.

      Ayrılığın bir ahtapot gibi kollarını sardığı aşk istedim. Çünkü aşkı tüketecek kadar paylaşmak istemedim, belki kavuşmak için değil, özlemek için sevdim. Öyle bir yazılmalıyım ki alnına,  taşıyor olmalısın gitsen de dünyanın öbür ucuna.... İstediğim belki de buydu hayatıma anlam katan adamım, ben sensiz, sen bensiz hep yarım kalacak bir yanımız.....
                                                                                                            F.HAMZAÇEBİ