GÖMDÜLERDİ BİR ZAMAN

  Beni bir yaza gömdülerdi bir zaman
  Her yer olabilecek bir kuytulukta
  Bir kadın vardı bir balkonda
  Sesinde yaralı bir gül olan


  Hayat ve mevsimler aynı şeydi
  uyku kadar derin bir suda boğulurken
  ilkbahar kekeleyerek geldi
  Kırk çocuk gelişlerinden


  Deniz oracıktaydı ve buğusu
  Eriyorken havada sesler
  Her şeyin bir büyü oluşturduğu
  Gizemli kokular ve gülüşler


  Beni bir yaza gömdülerdi bir zaman
  Annem olan bir sessizlikte
  Belki de onun kalbidir açan
  Derin bir gülün içinde


                           Ataol BEHRAMOĞLU